วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

278 views
6 mins
July 7, 2026

          เขาเริ่มเล่าถึงเด็กชาย ด้วยนัยน์ตาเปล่งประกายวาววับ กับเรื่องราวคราวครั้งกระโน้นที่ครอบครัวสนับสนุนให้เขาได้ลองใช้ชีวิตในหลายสิ่งอย่าง แล้วพบว่ากีฬาคือสิ่งที่เขาชอบที่สุด แม้จะรู้สึกตัวลึกๆ ว่าการเป็นนักกีฬาไม่ใช่เรื่องที่เขาถนัด นั่นจึงเป็นที่มาของคำถามตั้งต้นกับตัวเอง ว่าเขาจะทำอย่างไรให้อยู่กับสิ่งที่ตัวเองชอบไปตลอดชีวิต

          วิศ-วิศรุต สินพงศพร นักข่าวกีฬา และเจ้าของเพจวิเคราะห์บอลจริงจัง ฉายฉากความทรงจำถึงแพสชันวัยเยาว์จากเรื่องเล่าของตนว่ามีคุณพ่อเป็นกองหลังหนุนกำลังสุดแรง ทั้งเรื่องที่พ่อพาเขาไปเตะบอลตั้งแต่เด็ก พาไปดูเอเชียนเกมและซีเกมส์ที่จัดขึ้นในประเทศไทย

          “ผมตอบตัวเองได้เลยว่าผมชอบกีฬาที่สุด แต่ผมเล่นเองไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่” เขาหัวเราะพร้อมดวงตาหรี่เล็ก

          “ผมกลับมาคิดว่าทำยังไงเราถึงจะอยู่ในวงการนี้ได้ เลยคิดว่าเป็นนักข่าวกีฬาก็ได้นะ แล้วพอผมได้เป็นนักข่าวกีฬาไปเรื่อยๆ มันก็ค่อยๆ พัฒนาเป็นนักเขียนอีกที”

          สำหรับงานเขียนของเขาไม่ใช่แค่เล่าเรื่องฟุตบอลเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงเล่าเรื่องราวในวงการกีฬาอื่นๆ ที่อยู่ในห้วงยามเวลาของสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมไทย เพื่อเป็นเรื่องราวคอยบันทึกไว้ว่าครั้งหนึ่งในประเทศลืมเลือนง่ายดาย ยังคงมีเรื่องเล่าที่อยากส่งต่อเป็นคำถาม เป็นบทเรียน เป็นอดีตที่อาจมีคำตอบในอนาคต

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

เด็กชายผู้ทำตามฝัน

          คนบางคนใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิต หรือมากกว่า เพื่อไล่ล่าหาความฝันและตัวตนของตัวเอง กลับกันกับวิศเด็กชายผู้ซึ่งมีความฝัน ค้นพบความหมายของชีวิตตั้งแต่เด็ก ว่าเรื่องกีฬาและฟุตบอลคือเรื่องที่เขาชอบไม่คิดจะเปลี่ยนแปลง

          ก่อนมาเป็นนักข่าวกีฬาเต็มตัว วิศเล่าว่าชีวิตที่ผ่านมาเขาทำงานในสายสื่อสารมวลชนด้านกีฬามาตลอด แม้จะมีช่วงเวลาสั้นๆ หันหน้าเข้าหาวงการนิตยสารเพียงสามเดือน ไม่นานหลังจากนั้นก็เข้าสู่การทำงานสื่อด้านกีฬาอย่างสุดตัว

          “พอเป็นสื่อมวลชน มันมีทางเลือกหลายอย่าง ว่าคุณจะเป็นพิธีกร จะไปประจำภาคสนาม หรือว่าคุณจะจัดรายการวิทยุ จัดโทรทัศน์ เป็นนักพากย์บอล หรือว่าเป็นตัดต่อวิดีโอ มันมีทางเลือกเยอะเลย ซึ่งผมก็ลองทำมาเกือบทุกอย่างทั้งโปรดิวเซอร์ ครีเอทีฟ แต่สุดท้ายมันมาตอบใจตัวเองว่า เฮ้ย เราชอบเขียนคอลัมน์สุด ชอบเขียนเกี่ยวกับกีฬามากที่สุด”

          วิศเล่าต่อว่าการทำงานของเขาแม้จะเต็มไปด้วยความชอบ แต่เขาก็อยากจะท้าทายตัวเองผ่านงานเขียนที่ลุ่มลึก จริงจัง และมีข้อมูลมากยิ่งขึ้น นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของปัจจุบัน

          “ตอนนั้นทำงานอยู่ที่สยามกีฬามา 9 ปี เขาจะมีหนังสือพิมพ์หนึ่งชื่อ สตาร์ซอคเก้อร์รายวัน เป็นเล่มมี 40 หน้า ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ที่ขายดีที่สุดอันดับ 3 ของประเทศไทย ในตอนนั้นเป็นรองแค่ไทยรัฐกับเดลินิวส์ เพราะฉะนั้นคนที่อยากเป็นนักข่าวกีฬา ใครก็อยากจะเขียนคอลัมนิสต์ลงเล่มนี้”

          “ตอนนั้นผมอายุ 25 ต้นๆ ผมเป็นนักข่าวหน้าใหม่ก็อยากเขียนลงสตาร์ซอคเก้อร์รายวันเหมือนกัน แต่เราก็แทรกตัวไปกับพวกรุ่นพี่ยาก เพราะว่าหน้ามีจำกัด สุดท้ายก็เลยมีจุดหนึ่งคิดว่า เฮ้ย เราอยากเขียน เราอยากปล่อยของ ก็เลยตัดสินใจเปิดเพจวิเคราะห์บอลจริงจังขึ้นมาตอนปี 2016”

          ก้าวเข้าสู่ปีที่ 9 กับวันที่ 25 กันยายน จากชื่อเพจวิเคราะห์บอลจริงจัง ถูกพิมพ์ดาดๆ ไว้ในโน้ตของ iPhone 7 ตั้งเป็นภาพโปรไฟล์เพจที่มีคนกดไลก์ไม่ถึง 20 คน สู่ผู้ติดตาม 5 แสนกว่าคนในปัจจุบัน วิศเล่าเสริมว่าความจริงจังทั้งสองคำนั้นมาจากช่วงเวลาสั้นๆ ทางความคิดที่เข้ามาเพียงชั่วยาม

          “ชื่อเพจตอนนั้นน่ะ อยู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้เลย คิดเร็วมาก (หัวเราะ) คำนี้มันตลกดีคือ ‘วิเคราะห์บอล’ มันก็ดูเป็นคำที่ซีเรียส ส่วนคำว่า ‘จริงจัง’ ก็ดูซีเรียส แต่พอเอาคำซีเรียส 2 คำ มารวมกันมันดูแบบ… มึงจะซีเรียสอะไรขนาดนั้น (หัวเราะ)”

          “จริงๆ มันมาจากหลักการที่ผมมีในการเขียนงาน แล้วก็หลักในการคิดงานทั้งหมดของผมคือ Think Long, Think Wrong หมายถึง คิดนาน คิดผิด เพราะงั้นอะไรที่เราตัดสินใจแล้ว แวบขึ้นมาในหัวแล้ว นั่นแหละ เชื่อสัญชาตญาณเราได้เลย ผมก็เลยตั้งชื่อนี้คิดว่ามันโดน แค่นั้นเอง”

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

วิเคราะห์จริงจัง

          โลกพัฒนาไปไกลเกินกว่าจะย้อนหลังกลับไปจุดเดิม แต่สิ่งที่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงคือรูปแบบงานเขียนในโพสต์เฟซบุ๊กของวิศ เขาเล่าว่าผู้คนส่วนใหญ่ที่เริ่มใช้เฟซบุ๊กในตอนนั้น นิยมโพสต์สเตตัสสั้นๆ ไม่เกินสามบรรทัด แต่สิ่งที่เขาเห็นคือมันสามารถเป็นพื้นที่เขียนคอลัมน์ชั้นดี ให้เขาได้ปล่อยของตนเองอย่างเต็มตัว

          “ผมตั้งปณิธานว่าจะเขียนคอลัมน์วันละ 1 คอลัมน์ลงเพจทุกวัน ขั้นต่ำวันละ 7 หน้า A4 ซึ่งปีแรกๆ คนไม่ค่อยนิยมอ่านกันหรอก เขายังไม่ค่อยชินกับแนวทางที่เขียนอะไรยาวๆ แต่พอผ่านไปสักปีสองปี คนก็เริ่มเข้าใจว่าไอ้เพจนี้เวลามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับกีฬาที่สำคัญมันก็เขียนตลอด

          “อีกอย่างคือผมอยากเป็น expert ด้านกีฬา อยากจะโฟกัสด้านนี้ อยากทำให้ทุกคนเห็นว่า ถ้ามีประเด็นหรือดราม่าในวงการกีฬาที่เป็นเรื่องซับซ้อน อยากหาคนอธิบาย คุณไม่ต้องไปหาที่อื่นเลย คุณมาที่เพจเรา อ่านเราปุ๊บ โพสต์เดียวจบไม่ต้องไปอ่านที่อื่น แล้วเราก็อยากเน้นเรื่องกีฬาเป็นหลัก คนจะได้คิดถึงเราเป็น First Choice of Mind”

          ชัดเจนอยู่ว่าเรื่องกีฬาคือสิ่งที่ต้องการให้ผู้อ่านคุ้มค่าคุ้มราคากับเวลาที่เสียไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่งานเขียนของเขาจะพูดแค่กีฬาโดยไม่แตะสิ่งที่เกิดในสังคม

          วิศเล่าว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเขียนเรื่องทางสังคม และไม่ได้ต้องการเปลี่ยนแปลงสังคมโดยเฉพาะ เพียงแต่ต้องการให้คนอ่านเห็นมุมมองที่เชื่อมต่อเรื่องราวกับสังคม อย่างเรื่อง 13 ทีมฟุตบอลหมูป่าติดถ้ำที่ขุนน้ำนางนอน เรื่องนักท่องเที่ยวรัสเซียใช้คำทักทายหนีห่าวที่เหมือนเหยียดคนเอเชียเชื่อมกับกรณีนักบอลเกาหลีโดนต่างชาติล้อว่าเจ๊กจนเป็นต้นตอของความโมโห

          “ผมไม่เชิงพูดเรื่องสังคมขนาดนั้น แต่ต้องพูดเรื่องสิ่งที่มันเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ ถ้ามันไม่มีจุด คอนเน็กต์กับคนอ่าน เราก็ต้องมานั่งคิดว่าเราจะเขียนเรื่องอะไร บางเรื่องก็อาจจะคิดมาสดๆ ก็ได้ บางเรื่องถ้ามันมีบางอย่างที่เชื่อมกับสังคมได้ก็ดี

          “งานเขียนผมจึงเป็นเรื่องแบบรวมๆ เวลามีเหตุการณ์สำคัญในสังคม ถ้าเกิดรู้สึกว่ามันกระทบจิตใจก็จะเขียน อย่างตอนกราดยิงโคราช

ก็เขียน หรือว่าตอนรถบัสเด็กไฟไหม้ก็เขียน พอผมรู้สึกกับสิ่งนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ผมก็แค่เขียน

          “สำหรับผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นหน้าที่ขนาดนั้น ที่งานเขียนเราจะต้องสะท้อนบางอย่างกับสังคม ผมแค่อยากระบายในสิ่งที่ตัวเองรู้สึก แล้วก็คิดว่าคนอื่นคงรู้สึกเหมือนกัน ไม่ได้คิดซับซ้อน ไม่ได้คาดหวังว่าสังคมมันจะต้องเปลี่ยนแปลง

          “เพราะผมคิดว่าคนคนหนึ่งมันไม่สามารถทำอะไรได้ขนาดหรอก แต่ว่าอย่างน้อยก็ทำให้กับคนรอบตัวเรา เช่นผมมีลูก เป้าหมายของผมคืออยากเลี้ยงลูกให้ดี ให้เป็นคนรักการอ่าน โตมาเป็นคนมีคุณภาพของสังคมแค่นั้นเอง แล้วคนที่บอกตัวเองเปลี่ยนแปลงสังคมได้ มันเปลี่ยนไม่ได้หรอก เพราะสุดท้ายการเปลี่ยนแปลงอะไรก็ตามต้องเริ่มจากจุดเล็กๆ ก่อน

          “ผมว่าเราควรเริ่มจากตัวเองดีกว่า”

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

ลมหายใจระหว่างบรรทัด

          วันละหนึ่งบทความกับความตั้งใจในงานเขียน เขาใช้พลังใจทั้งหมดที่มีไปกับงานเขียนทุกชิ้น นำเอาเรื่องเล่าประสบการณ์ ความรู้ ความคิดเห็นของตัวเองที่สั่งสมจากความรักและความหลงใหลในกีฬา มาถ่ายทอดเป็นเรื่องราวอันลุ่มลึกและลึกซึ้ง เพื่อให้ผู้อ่านคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป ท่ามกลางอัลกอริทึมในเฟซบุ๊กที่เปิดการมองเห็นเพียง 0.5%

          “ผมพูดอยู่บ่อยๆ แล้วก็คิดอย่างนั้นมาเสมอตั้งแต่แรกว่า ยุคนี้คนไม่ค่อยอ่านหนังสือกันแล้ว ถ้าไปดูเด็กรุ่นใหม่ อายุ 25 ลงไป คนที่ตั้งใจอ่านจริงๆ น้อยมากนะ เพราะในยุคปัจจุบันเขาเข้าสู่ยุค YouTube TikTok กัน ฉะนั้นบทความสักหนึ่งบทความ เวลาเขามาอ่านของเรา เขาอุตส่าห์สละเวลา 10-15 นาทีในชีวิต ที่เขาสามารถเอาไปทำอะไรก็ได้ แต่เขายังมอบเวลามีค่าเหล่านั้นของเขาให้กับเรา

          “เราในฐานะผู้เขียนก็ควรจะตอบแทน 10-15 นาทีของเขาให้ดีที่สุด แล้วผมก็มักจะคิดในใจตลอดว่า จะไม่ทำให้เวลาของเขาเสียเปล่า เราจะไม่เอางานที่แย่ป้อนให้เขาอ่าน ทุกโพสต์ที่เขาได้อ่าน เขาให้เวลากับเรา เราก็ต้องตอบแทนเขาให้ดีที่สุด นี่คือ mindset ที่คิดในการสร้างงาน”

          ไม่เพียงแค่วิถีชีวิตของคนเปลี่ยนไปจากเดิมในการเสพสื่อ แต่รวมถึงการเข้ามาของ AI ที่ช่วยแบ่งเบาชีวิตให้ง่ายขึ้น เร็วขึ้น จากเนื้อหาอันยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา หนังสือเล่มหนาๆ ที่ต้องใช้เวลาละเมียดละไมอ่านเอาสุนทรีย์ทางจิตวิญญาณ ก็ย่นย่อง่ายดายเพียงพริบตาเดียว จากการให้ AI สรุปความ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจทำให้ความหมายระหว่างบรรทัดของวิศเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

          “ผมมองว่าในยุค AI ความรู้สึกของมนุษย์ยิ่งสำคัญมากขึ้น

          “ผู้คนคิดว่าการใช้ ChatGPT มันทำได้หมดทุกอย่าง แต่คนก็ยังโหยหาความเป็นออริจินัล โหยหาคนที่เป็นนักเขียนจริงๆ เพราะฉะนั้นยิ่ง AI เข้ามา นักเขียนจริงๆ ก็อยู่ได้ ถ้าคุณเป็นของจริง ยังไงก็อยู่ได้

          “สำหรับผมไม่ใช้ AI เลย เพราะยังมั่นใจในการสืบค้นของตัวเอง อยากทำเองตั้งแต่ Day one อยากสืบค้นข้อมูลเองตั้งแต่แรก ผมคิดว่าทุกตัวอักษร คนอ่านก็รับรู้ได้ว่าเราใส่หัวใจลงไปในการเขียน

          “แล้วการเขียนบทความสักบทความ มันมีลมหายใจของมัน มันมี sequence ของมัน ซึ่งตรงนี้ AI มันยังไปไม่ถึง มันยังไม่เข้าใจว่าประโยคนี้ต้องวางก่อน แล้วเว้นวรรคเคาะแบบนี้ เพื่อจะนำมาสู่อันนี้ มันเป็นศาสตร์ของมนุษย์ ซึ่งคิดว่าทำเองดีที่สุดเลย

          “ผมก็เคยตั้งปณิธานว่าในเพจตัวเอง จะไม่ให้มีใครเขียนบทความนอกจากผมคนเดียว ซึ่งปัจจุบันก็เป็นอย่างนั้นอยู่ และตอนนี้เพจผม 9 ปีแล้ว ไม่เคยมีใครนอกจากผมที่เขียนบทความแม้แต่ตัวอักษรเดียวถ้าไม่ใช่ผม ซึ่งก็รวมถึง AI ด้วยไม่มีวันได้เขียนเหมือนกัน”

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ

เสียงแห่งวัยสมดุลของจิตวิญญาณ

          จากเด็กชายผู้เดินตามฝัน ผลักดันชีวิตด้วยเสียงของหัวใจ เขาใช้เสียงเหล่านั้นเสมอมาเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของกีฬาผ่านตัวอักษร มันคือความสำเร็จที่วิศเห็นว่านี่คือความหมายของชีวิตสำหรับเขา และจากจุดเริ่มต้นถึงตอนนี้ เขาสามารถเรียกตัวเองได้เต็มปากว่าเขาคือ นักข่าวกีฬา แต่เมื่อพาเขากลับไปอ่านถึงจุดเริ่มต้นในโลกอักษร 

          “ในปี 2 ปีแรก ผมรู้สึกว่าผมมุทะลุมาก ก้าวร้าว ใช้คำแรง ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมหรือหน้าอะไรเลย กับมันดูไม่กลม ดูแหลมพุ่งทะยานมาก พอย้อนกลับไปอ่านหนังสือเล่มแรกที่ตัวเองเขียนกับสำนักพิมพ์แซลมอน ผมคิดในใจว่า โห เขียนอย่างนั้นได้ยังไงวะ (หัวเราะ) ทำไมเรากล้าขนาดนั้น ซึ่งตอนนั้นผมยังไม่มีลูก ยังไม่แต่งงาน ก็คิดว่าไม่สนใจ ทำอะไรก็ได้

          “แต่พอวันหนึ่งเรามีลูกปุ๊บ แต่งงานปุ๊บ รู้สึกความคิดมันกลมขึ้น เราคิดรอบด้านมากขึ้น เราระวังมากขึ้น เหมือนกับเซฟตัวเองมากขึ้น อาจจะไม่แหลมคมมาก แต่ก็สมดุลขึ้น อันนี้คือการเปลี่ยนแปลงในสไตล์การเขียน ซึ่งกลับไปย้อนอ่านแล้วเทียบกับปัจจุบันมันไม่คมเท่าเมื่อก่อนหรอก แต่ว่ามันประนีประนอมมากขึ้น โตขึ้น

          “แล้วเพิ่งมาเข้าใจว่าแรงไปก็เปลี่ยนแปลงอะไรยาก แต่ถ้าเกิดใช้น้ำเสียงที่มันพอดี มันก็นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่า เป็นความรับผิดชอบกับสังคมในอีกรูปแบบหนึ่ง

          “ตอนนี้ผมอายุ 40 แล้ว ผมใช้เสียงตามอายุในการเขียน หลายๆ ครั้งผมก็ยังย้อนกลับไปอ่านบทความที่ตัวเองเขียนในอดีต ซึ่งก็เป็นวิศตอนอายุ 35 36 37 38 อ๋อ จำได้โพสต์นี้เขียนตอนลูกหนึ่งขวบ โพสต์นี้ตอนลูกยังไม่เกิด ผมคิดว่าทุกบทความ มันสะท้อนความเป็นเราใน ณ เวลานั้น ซึ่งไม่มีผิดมีถูก แต่ก็ดีใจนะเหมือนกับเป็น Timestamp ว่าตัวเราตอนนั้นเคยคิดอะไร แล้วเราตอนนี้ยังคิดเหมือนเดิมมั้ย

          “ผมไม่รู้ว่าอีก 10 ปี หรือในอนาคตจะเป็นยังไง แต่ที่รู้แน่ๆ คือยังต้องเป็นนักข่าวกีฬา เพราะมันเป็นอาชีพที่ผมรักที่สุด แต่ว่าเรื่องความคิดแน่นอนว่าต้องเปลี่ยน ตอนนั้นลูกสาวอายุ 15 ปีแล้ว เขาก็อาจจะเจออะไรมากมาย แล้วเราไม่รู้ว่าเราจะเจอกับอะไรบ้าง

          “ผมคิดว่าในอนาคตคงไม่เหมือนเดิม แต่ผมชอบความคิดผมตอนนี้ ชอบทุกอย่างคิดว่าลงตัว แต่นั่นแหละ อีก 10 ปีข้างหน้าเราก็อาจจะคิดอีกแบบหนึ่ง แต่พอภาพรวมทั้งหมดผมชอบตัวเองในทุกครั้งที่ผ่านมา แล้วก็ไม่เคยเสียใจอะไร ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิดพลาดในการตัดสินใจลงมือทำเพจนี้เลย

          “ไม่เลย ผมบอกตลอดว่าเพจผม ผมจะเขียนคนเดียวตลอดไป คนเดียวเสมอตั้งแต่เปิดเพจ แล้วถ้าเกิดวันหนึ่งผมตาย เพจนี้ก็ลบทิ้งไปเลย ไม่ต้องมีใครแตะ เพราะมันคือจิตวิญญาณของผม”

วิศรุต สินพงศพร เพราะความจริงจังคือส่วนประกอบหลัก ในทุกบรรทัดของลมหายใจ


เผยแพร่ครั้งแรกในหนังสือ ‘Readtopia 3 ผู้สร้างการเปลี่ยนแปลงในระบบนิเวศการอ่านของไทย’ (2568)

RELATED POST

แหล่งชุมนุมความคิดเรื่องพื้นที่สาธารณะเพื่อการเรียนรู้
และห้องสมุดกับการเปลี่ยนแปลงสังคม

                                                                                            

PDPA Icon

The KOMMON มีการใช้คุกกี้ เพื่อเก็บข้อมูลการใช้งานเว็บไซต์ไปวิเคราะห์และปรับปรุงการให้บริการที่ดียิ่งขึ้น คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

อนุญาตทั้งหมด
Manage Consent Preferences
  • คุกกี้ที่จำเป็น
    Always Active

    ประเภทของคุกกี้มีความจำเป็นสำหรับการทำงานของเว็บไซต์ เพื่อให้คุณสามารถใช้ได้อย่างเป็นปกติ และเข้าชมเว็บไซต์ คุณไม่สามารถปิดการทำงานของคุกกี้นี้ในระบบเว็บไซต์ของเราได้

  • คุกกี้สำหรับการวิเคราห์

    คุกกี้นี้เป็นการเก็บข้อมูลสาธารณะ สำหรับการวิเคราะห์ และเก็บสถิติการใช้งานเว็บภายในเว็บไซต์นี้เท่านั้น ไม่ได้เก็บข้อมูลส่วนตัวที่ไม่เป็นสาธารณะใดๆ ของผู้ใช้งาน

บันทึก