“การอ่านวรรณกรรมจะช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตของเราทุกคนได้”
นับตั้งแต่ Booker Prize รางวัลใหญ่ของโลกวรรณกรรมได้ยกย่องหนังสือดีเด่นในยุโรปมากว่า 50 ทศวรรษ พวกเขามีสถิติที่น่าสนใจคือ ในปี 2023 มีชื่อคนไอริชติดโผรอบสุดท้ายถึง 4 จาก 13 คน นั่นคือ พอล เมอร์เรย์ (Paul Merray) เจ้าของหนังสือ The Bee Sting, พอล ลินช์ (Paul Lynch) เจ้าของหนังสือ Prophet Song และ Elaine Feeney for How to Build a Boat, เซบาสเตียน แบร์รี (Sebastian Barry) เจ้าของหนังสือ Old God’s Time และเอเลน ฟีนีย์ (Elaine Feeney) เจ้าของหนังสือ How to Build a Boat
และคนที่ได้รับรางวัลในปี 2023 คือ ‘พอล ลินช์ จากเรื่อง Prophet Song’
นี่ไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงปีเดียว แต่ในรอบ 18 ปีที่ผ่านมา นักเขียนชาวไอริชมีชื่อเข้าชิงรางวัลนี้อย่างสม่ำเสมอ เช่น แอนนา เบิร์นส์ (Anna Burns) เจ้าของหนังสือ Milkman เข้ารอบสุดท้ายปี 2018 และคว้ารางวัลไปในปีนั้น คอล์ม โทบิน (Colm Tóibín) เจ้าของหนังสือ The Master ในปี 2021 แคลร์ คีแกน (Claire Keegan) จากเรื่อง Small Things Like These ในปี 2022และล่าสุดกับ โคลิน บาร์เร็ตต์ (Colin Barrett) เจ้าของหนังสือ Wild Houses ในปี 2024
ความสำเร็จของนักเขียนไอริชไม่ได้เลื่องลือแค่ในเวทีประกวดเท่านั้น จากกระแสการอ่านวรรณกรรมทั่วโลก แซลลี รูนีย์ (Sally Rooney) นักเขียนชาวไอริชคนสำคัญก็ได้รับการยกย่องในฐานะ ‘ปากเสียงของยุคสมัย’ จากความสำเร็จในนิยายเล่าเรื่องความสัมพันธ์อย่าง Conversation With Friends (2017), Normal People (2018), Beautiful Where Are You (2022) และล่าสุดกับเรื่อง Intermezzo ที่กลายเป็น ‘เทรนด์’ ของนักอ่านทั่วโลกด้วยการถ่ายภาพหน้าปกหนังสือลงโซเชียลมีเดียเพื่ออวดว่าพวกเขานั้นเป็น ‘แฟนตัวยง’ ของรูนีย์ ทำให้ยอดขายหนังสือสัปดาห์แรกพุ่งไปถึง 50,000 เล่มในไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร
อะไรคือสิ่งที่ทำให้นักเขียนไอริชสร้างแรงกระเพื่อมในวรรณกรรมระดับโลกขนาดนี้?
“วงการนักเขียนชาวไอริชมีความเป็นวิทยาลัยสูงมาก พวกเขาสนับสนุนกันและกัน ช่วยแนะนำกันและกัน” จูเลียต เมบี (Juliet Mabey) ผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์ Oneworld Publications ในอังกฤษให้คำตอบ
‘ความเป็นวิทยาลัย’ ที่เมบีว่าเอาไว้ สะท้อนได้ผ่าน ‘The Stinging Fly’ นิตยสารวรรณกรรมที่มุ่งแสวงหา เผยแพร่ และส่งเสริมนักเขียนและผลงานใหม่ๆ ในไอร์แลนด์มากว่า 2 ทศวรรษ นับตั้งแต่นิตยสารตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1998 พื้นที่แห่งนี้ก็เป็นทั้งสนามประลองฝีไม้ลายมือของนักเรียนรุ่นเยาว์ของไอร์แลนด์ และยังขยายตัวจนกลายเป็นผู้จัดพิมพ์หนังสือ เปิดคอร์สอบรมนักเขียนรุ่นใหม่ และแพลตฟอร์มออนไลน์สำหรับเผยแพร่ผลงานนักเขียน ซึ่งมีผู้สมัครบริการกว่า 1,000 คน และยอดพิมพ์จำนวน 2,000 ฉบับ
แน่นอนว่า นักเขียนที่เรากล่าวถึงในรายชื่อเข้าชิง Booker Prize ส่วนใหญ่ก็เคยผ่านสนามของ The Stinging Fly ในช่วงที่ยังเป็น ‘นักเขียนฝึกหัด’ ทั้งนั้น ทั้งโคลินน์ บาร์เร็ตที่ตีพิมพ์เรื่องสั้นครั้งแรกกับสำนักพิมพ์ Stinging Fly Press หรือแซลลี รูนีย์ที่ตีพิมพ์กวีครั้งแรกในปี 2010 แถมเธอยังเป็นนักเขียน ‘รุ่นพี่’ ที่กลับมาทำงานร่วมกับนิตยสารเพื่อปลุกปั้นนักเขียน ‘รุ่นน้อง’ ต่อไปในฐานะบรรณาธิการในปี 2017-2018 และประธานคณะกรรมการในปัจจุบันด้วย
และนี่คือแนวคิดและกระบวนการทำงานของ The Stinging Fly ที่ทำให้สำนักพิมพ์ทั่วโลกแทบจะใช้เป็นใบเบิกทางหานักเขียนมากฝีมือมาเติมเต็มในโลกวรรณกรรม
New Writers, New Writing พื้นที่วรรณกรรมของนักเขียนหน้าใหม่
ตั้งแต่วันก่อตั้งจนถึงตอนนี้ The Stinging Fly มีอายุราว 27 ปีมาแล้ว
เอโอเฟ่ คาวานัค (Aoife Kavangh) และ เดแคลน มีด (Declan Meade) คือผู้ก่อตั้งนิตยสารแห่งนี้ เรื่องเริ่มต้นจาก มีด ผู้เกิดในครอบครัวชาวนา และเป็นลูกคนแรกที่เรียนประสบความสำเร็จในการศึกษาในมหาวิทยาลัย เขาเรียนจบด้านธุรกิจ แต่ชอบงานวรรณกรรมมานานจากการอ่านผลงานของ จอห์น สไตน์เบ็ค (John Steinbeck) และอลิซ มุนโร (Alice Munro) ทว่าเขาไม่มีกำลังทรัพย์ที่จะทำอะไรในโลกวรรณกรรมมากนัก จึงหนีไปทำงานเก็บเงินในร้านหนังสืออิสระที่แอตแลนตา
เมื่อกลับมาไอร์แลนด์ มีดทำงานกับศูนย์เจมส์ จอยซ์ (Jame Joyce) ในเมืองดับลิน แล้วได้พบกับเพื่อนนักเขียน 2-3 กลุ่ม ที่บ่นขิงข่ากับเขาว่า ไอร์แลนด์เป็นประเทศที่มีโอกาสให้นักเขียนหน้าใหม่น้อยไป ผ่านไปได้ไม่นาน ไอเดียที่จะสร้าง The Stinging Fly ก็เกิดขึ้น
“ผมคิดว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้นปฏิวัติวงการหรือไม่ซ้ำใคร” มีดให้สัมภาษณ์กับเดอะนิวยอร์กไทมส์
เป้าหมายของมีดคือต้องการให้มีงานวรรณกรรมไอร์แลนด์ ‘ไหลเวียน’ ต่อเนื่องในอุตสาหกรรม โดยเนื้อหาจะประกอบไปด้วยเรื่องสั้น สารคดี และบทกวี ตีพิมพ์เพียง 2 ฉบับต่อปีเท่านั้น ต่อมาพื้นที่นำเสนอผลงานนักเขียนเหล่านี้ไม่ได้จำกัดเพียงแค่หน้ากระดาษเท่านั้น The Stinging Fly ได้พัฒนาเว็บไซต์ออนไลน์สำหรับคลังเก็บนิตยสารที่ผู้สมัครสมาชิกสามารถเลือกซื้อได้ และเผยแพร่บทวิจารณ์หนังสือ พ็อดคาสต์ รวมทั้งนวนิยายด้วย
“เราเชื่อว่าการอ่านวรรณกรรมจะช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตของเราทุกคนได้” คำพูดของมีดตรงกับเป้าหมายของ The Stinging Fly ที่ระบุในเว็บไซต์ว่า “เพื่อเสริมสร้างและความเข้าใจชีวิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นผ่านวรรณกรรม”
การจะเสริมสร้างชีวิตของวรรณกรรมได้จึงต้องมีกลยุทธ์ในการสนับสนุนนักเขียนด้วย The Stinging Fly มีนโยบายทำงานที่ต้องผ่านการพิจารณาร่วมกันระหว่างคณะกรรมการ ซึ่งปัจจุบันมีแซลลี รูนีย์เป็นประธาน
หลักการนั้นจะยึดตามโครงการ Making Great Art Work กลยุทธ์สิบปี (2016-2025) ของสภาศิลปะ (Art Councils) หน่วยงานของรัฐบาลที่ให้การสนับสนุนเงินทุนกับ The Stinging Fly มาตั้งแต่การก่อตั้ง โดยปี 2023 สภาได้จัดสรรงบ 200,000 ดอลลาร์ และองค์กรการกุศลอย่าง T.S. Eliot Foundation ก็ให้การสนับสนุนนิตยสารตั้งแต่ปี 2021 เป็นต้นมาด้วย จึงนับได้ว่าฐานของผู้ให้งบประมาณโครงการมีความน่าเชื่อถือและพร้อมสนับสนุนพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
นโยบายด้านกลยุทธ์ดังกล่าวมุ่งเน้นการสนับสนุน 2 ประการ คือ สนับสนุนให้ศิลปิน ‘สร้างสรรค์ผลงานอันยอดเยี่ยมที่ผู้คนชื่นชอบและมีคุณค่า’ และ เปิดโอกาสให้ผู้คน ‘เพลิดเพลินกับประสบการณ์ทางศิลปะคุณภาพสูง’ มากขึ้น
ส่วนของนโยบายที่ The Stinging Fly ให้ความสำคัญโดยเฉพาะ คือ หนึ่ง–นโยบายความเท่าเทียม ความหลากหลาย และการมีส่วนร่วม โดยยึดหลักรากฐานที่ว่า ‘ทุกคนในไอร์แลนด์มีสิทธิเท่าเทียมกันในการมีส่วนร่วมในงานศิลปะ’ โดยไม่คำนึงถึงอายุ สถานะทางการเงินหรือครอบครัว ความพิการ เพศ การเป็นสมาชิกของชุมชน นักท่องเที่ยว เชื้อชาติ ศาสนา รสนิยมทางเพศ หรือสถานะทางเศรษฐกิจและสังคม
สอง–นโยบายการจ่ายเงินให้ศิลปิน โดยเชื่อว่าศิลปินเป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์และความมุ่งมั่นอันโดดเด่น จะสามารถทำงานได้อย่างมืออาชีพด้วยการได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม พวกเขาต้องการสร้างสภาพแวดล้อมที่ศิลปินสามารถสร้างสรรค์ผลงานที่มีความทะเยอทะยานและมีคุณภาพได้
Audrey Keane ผู้จัดการฝ่ายวรรณกรรมของ Arts Council กล่าวชื่นชม The Stinging Fly สำหรับความพยายามในการแก้ไขปัญหาด้านค่าจ้างและสภาพการทำงานของนักเขียน เธอกล่าวว่า นิตยสารนี้เสนออัตราค่าบริการที่สมเหตุสมผล โดยนักเขียนจะได้ค่าตอบแทนคนละ 1,300 ดอลลาร์ต่อชิ้น หรือ 40,000 บาท)
ในกระบวนการทำงานของกองบรรณาธิการ พวกเขาจะยึดนำนโยบายข้างต้นมาสานต่อเป็นหลักการคัดเลือกงานเขียนและการเปิดรับนักเขียน แดนนี เดนตัน (Danny Denton) นักเขียนและบรรณาธิการ The Stinging Fly ปี 2021 เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า ระหว่างการคัดเลือกงานจะไม่มี ‘เงื่อนไข’ สำหรับการส่งงานเพื่อให้เกิดการ ‘เปิดกว้าง’ ในการค้นหานักเขียนหน้าใหม่และครอบคลุมความหลากหลายตามสโลแกนของพวกเขา ‘นักเขียนใหม่ งานเขียนใหม่’ (New Writers, New Writings)
“เราต้องการที่จะตีพิมพ์ผลงานของนักเขียนหน้าใหม่ ดังนั้นคุณจะพบนักเขียนหน้าใหม่ในทุกฉบับของ The Stinging Fly แต่เราก็ไม่ได้มีนโยบายที่ชัดเจนว่าแต่ละฉบับต้องมีนักเขียนหน้าใหม่ x เปอร์เซ็นต์นะ เราไม่มีแบบนั้น แต่แน่นอนว่าหน้าที่ของคุณคือต้องค้นหางานเขียนใหม่ๆ” เดนตันกล่าว
ตัวอย่างงานเขียนแบบใหม่ๆ นั้นมีตั้งแต่เรื่องสั้นที่แทบจะไม่สามารถกำหนดประเภทได้ เช่น งานเขียนที่ผสมระหว่างงานสยองขวัญและโรแมนติกคอเมดีไปจนถึงการเขียน ‘แฟนฟิกชั่น’ โดยเดนตันเล่าว่า เขาเคยสนับสนุนให้นักเขียน 2-3 คนลองนำสิ่งที่ชอบมากๆ มาเขียนอะไรบางอย่าง จนนักเขียนอย่าง แม็กซ์ พอร์เตอร์ เลือกหยิบหนังสือเด็กฝรั่งเศสรุ่นเก่าชื่อ Madeline มาเขียนใหม่ โดยจินตนาการถึงแมเดลีนในวัย 50 ปีในฐานะคนติดบุหรี่ที่ไม่มีความพอใจอะไรในชีวิต คล้ายจะเป็นการมองแมเดลีนที่เติบโตในศตวรรษที่ 21 อย่างน่าสงสาร
และนักเขียนหน้าใหม่ที่พวกเขาสนใจก็ไม่ได้จำกัด ‘อายุ’ ด้วย เวนดี เออสไคน์ (Wendy Erskine) ได้เป็นนักเขียนเมื่อเธออายุ 56 ปี เพราะส่งเรื่องสั้นมาให้กับ The Stinging Fly ตีพิมพ์ในปี 2018
“ฉันคิดว่าถ้าไม่มี Stinging Fly ฉันคงไม่มีใครตีพิมพ์ผลงานของฉันเลย” เธอกล่าว “ฉันไม่ได้ตีพิมพ์ผลงานจนกระทั่งอายุ 50 ปี ฉันไม่มีประวัติการตีพิมพ์ผลงานที่ไหนเลยและไม่เคยชนะการแข่งขันใดๆ ฉันคิดว่าสำหรับสำนักพิมพ์กระแสหลักแล้ว เรื่องนี้คงไม่น่าดึงดูดเท่าไหร่”
ข้อต่อมาคือ เนื่องจากชื่อนิตยสารมาจากหนังสือ The Last Day of Socrates ของเพลโต ซึ่งบรรยายถึงเมืองอันอ่อนล้าที่ ‘ต้องการการกระตุ้นจากแมลงวันตัวแสบ’ ดังนั้น แนวคิดในการจิกกัดและพูดถึงปัญหาสังคมเป็น ‘คุณค่า’ ที่นิตยสารเล่มนี้ให้ความสำคัญ
ส่วนที่ทีมงานนิตยสารเน้นมากที่สุดคือ การตีพิมพ์ผลงานที่ครอบคลุมคนทุกกลุ่มในสังคม ซึ่งไม่เพียงแค่นักเขียนไอริชเท่านั้น แต่ครอบคลุมไปถึงนักเขียนนานาชาติ ในปี 2013 พวกเขาตีพิมพ์ฉบับพิเศษเกี่ยวกับงานเขียนที่ได้รับการแปลทั้งหมด The Stinging Fly จึง ‘มีความเป็นสากล’ ไม่ได้ยึดติดกับความเป็น ‘ชาตินิยมไอริช’
“มันเป็นสิ่งที่อธิบายได้ยากจริงๆ เพราะแนวคิดเรื่องความเป็นชาติเป็นปัญหา ผมรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นชาวไอริชนะ และผมรู้ว่าไอร์แลนด์ก็เต็มไปด้วยปัญหามากมาย แต่เมื่อคุณคิดถึงนักเขียนชาวไอริช เราต้องยอมรับว่าความเป็นไอริชเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เราตีพิมพ์ผลงานของนักเขียนชาวไอริชก็จริง แต่นักเขียนชาวไอริชคืออะไร พวกเขาต้องผ่านเกณฑ์อะไรบ้าง?” เดนตันให้คำอธิบาย
“เราต้องมีใจที่เปิดกว้างมากขึ้น ตอบสนองและโต้ตอบได้มากขึ้น การเป็นนิตยสารไอริชมีประโยชน์ในแง่ที่ว่าเราสอดคล้องและทำงานร่วมกับสังคมที่เราเป็นส่วนหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ต้องตอบสนองต่อโลกและอุตสาหกรรมโลกาภิวัตน์ด้วย” อดีตบรรณาธิการ The Stinging Fly ยังให้เหตุผลอีกว่า การได้เปิดรับงานจากคนชาติอื่นๆ บ้างก็เหมือนการได้ “แอบดูสังคมและวัฒนธรรมอื่นๆ และได้ยินเสียงที่ไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้านเราบ้าง”
แม้นิตยสารจะยึดถือนโยบาย ‘นักเขียนหลากหลายกลุ่ม’ อย่างจริงจัง แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังพบปัญหาอยู่ดี เพราะเมื่อถึงจุดหนึ่ง งานที่ได้รับการตีพิมพ์ส่วนใหญ่มาจาก ‘นักเขียนผิวขาว’ แม้ว่าจะมีสัดส่วนนักเขียนหญิงมากขึ้น แต่ก็ยังมีแต่ ‘นักเขียนหญิงผิวขาว’ อยู่ดี
ในปี 2019 ทีมงาน The Stinging Fly จึงสำรวจผลงานที่ได้ตีพิมพ์ พบว่า ประมาณ 40% มาจากนักเขียนชาวไอริช นอกนั้นเป็นนักเขียนชาวอเมริกัน 25% นักเขียนชาวอังกฤษ 25% และอีก 9% มาจากนักเขียนชาวไนจีเรีย
“นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เรากำลังทำ นอกเหนือไปจากการเผยแพร่ผลงานนิตยสาร ผมมองว่า The Stinging Fly เป็นหนึ่งในนิตยสารวรรณกรรมที่สำคัญที่สุดสำหรับนักเขียนจากไอร์แลนด์หรือสหราชอาณาจักรมาโดยตลอด นิตยสารที่คนเข้าถึงขนาดนี้และดำเนินมายาวนานไม่ได้มีมากนัก ดังนั้น เราเป็นผู้นำในงานเขียน เราควรแก้ไขปัญหาเหล่านี้อย่างรวดเร็วและดีที่สุดเท่าที่จะทำได้” เดนตันกล่าว
ในเดือนกันยายน ปี 2022 The Stinging Fly ยังได้ออก ‘กฎบัตรการมีส่วนร่วมและความหลากหลาย’ (A Charter for Inclusion) เพื่อเป็นแนวทางในการคัดเลือกผลงานที่ตอบโจทย์กับ ‘ความหลากหลาย’ มากขึ้น ข้อกำหนดนี้ผ่านความคิดเห็นของคณะกรรมการและพนักงานของ The Stinging Fly รวมทั้งการรับรองโดยองค์กรวรรณกรรม 6 แห่งใน Words Ireland ได้แก่ Children’s Books Ireland, Irish Writers Centre, Literature Ireland, Munster Literature Centre, Poetry Ireland และ Publishing Ireland
ใจความของกฎบัตรนี้ กำหนดตั้งแต่การทำงานให้ครอบคลุมคนทุกสังคม ไม่เพียงแค่คนในไอร์แลนด์ แต่รวมถึงประชากรทั่วโลก โดยพวกเขาอ้างอิงถึงกฎหมายระหว่างประเทศอย่าง อนุสนธิของสหประชาชาติ
“ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 15 ของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม และตามที่ระบุไว้ในนโยบายการจ่ายเงินให้ศิลปินของ Arts Council เราตระหนักถึงสิทธิของทุกคนที่จะมีส่วนร่วมในชีวิตทางวัฒนธรรมของชุมชนของตน สิทธิของศิลปินในการแสดงออกอย่างอิสระ และได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสมสำหรับผลงานของตน”
จะได้งานเขียนที่ดีที่สุดก็ต้องสร้างสภาพแวดล้อมให้นักเขียนอย่างดีที่สุด
งานเขียนที่ดีไม่ได้เริ่มเกิดขึ้นจากศูนย์
นักเขียนหลายคนรู้ดีว่า การเขียนงานให้สำเร็จไม่ใช่เรื่องง่าย มันอาศัยพลัง กำลังใจ ความคิด การสะสมต้นทุนการสร้างสรรค์ เวลา วินัย ซึ่งการกอบเอาทุกสิ่งทุกอย่างมารวมกันได้ก็ไม่ได้เกิดเพียงคืนเดียว งานเขียนจึงไม่ใช่การดีดนิ้วแล้วสำเร็จ แต่อาศัยชั่วโมงบินและสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม
แต่เงื่อนไขชีวิตคนเราไม่เหมือนกัน และนับวันการไต่ระดับไปสู่อาชีพนักเขียนก็คล้ายจะเป็น ‘ความฝันที่ไม่มีวันเป็นไปได้’ ของคนที่มีรากฐานชีวิตที่ไม่มั่นคง และสถานะทางเศรษฐกิจก็สั่นคลอนความปรารถนาตลอดเวลา
The Stinging Fly ตระหนักในข้อนี้ดี พวกเขาจึงมีนโยบายที่ต้องการดูแลนักเขียนให้ได้มากที่สุด นับตั้งแต่สร้างระบบนิเวศที่นักเขียนสามารถเติบโตได้อย่างแท้จริง สร้างแรงบันดาลใจให้นักเขียนผลิตผลงานที่มีความทะเยอทะยาน สร้างสรรค์ และจริงใจ และดันหลังให้นักเขียนสามารถบรรลุศักยภาพสูงสุดของตนเองได้
“ฉันให้เครดิตกับ Stinging Fly ที่ทำให้ฉันได้เป็นนักเขียนในปัจจุบัน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยดูเหมือนเป็นความเป็นไปได้ที่ไกลเกินเอื้อม เช่น การเป็นนักบินอวกาศ” แดลเนียล แมคลาฟลิน (Danielle McLaughlin) กล่าวเอาไว
นิตยสารแห่งนี้ได้ตั้งเป้าหมายว่าที่จัดกิจกรรมพัฒนาส่งเสริมและเปิดโอกาสให้มีนักเขียนรุ่นใหม่จากทุกภาคส่วนของสังคม ทั้งในชุมชนที่มีนักเขียนอยู่แล้ว และชุมชนที่ยังไม่มีโอกาสเข้าถึงงานเขียน โดยเฉพาะกลุ่มที่มีภูมิหลังทางสังคม ชาติพันธุ์ และประเพณีแตกต่างกัน
พวกเขายังได้ร่วมจัดเวิร์กช็อปอบรมนักเขียนรุ่นใหม่กับ Irish Writers Centre มาเป็นเวลา 15 ปี โดยจะมีโครงการที่แตกต่างกันออกไป เช่น The Ten by Ten เวิร์กช็อปสำหรับนักเขียนนิยายจัดขึ้นทุกวันเสาร์ระหว่างเดือนมีนาคม – พฤษภาคม โดยจะคัดเลือก 10 คนให้นำร่างต้นฉบับที่ยังไม่เสร็จเข้ามาอภิปรายร่วมกับเพื่อนๆ และผู้สอนด้วย
รวมทั้งเวิร์กช็อปโรงเรียนฤดูร้อนประจำปีที่ให้นักเขียนและกวีได้เข้ามาอบรมนิยาย 6 เดือน และเวิร์กช็อปบทกวี 4 เดือน เพื่อให้นักเขียนได้เข้ามาพัฒนาทักษะพร้อมพบปะกับเพื่อนๆ โดยจะมีการจัดที่นั่งฟรี 1 ที่สำหรับคนที่ไม่มีกำลังทรัพย์เพียงพอ และส่วนลดสำหรับคนที่มีรายได้ไม่พอจ่ายด้วย
และเพื่อเป็นการผลักดันนักเขียนให้สร้างสรรค์งานอย่างน่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น The Stinging Fly ยังร่วมกับ Irish Writers Centre ในการจัดงานมอบรางวัล New Writing Prize รางวัลวรรณกรรมประจำปีที่จะเปิดให้นักเขียนส่งต้นฉบับที่ไม่เคยเผยแพร่กับนิตยสารเข้ามาประกวด ผู้ชนะรางวัลจะได้รับเงินรางวัล 500 ยูโร และทำงานเพื่อรับคำแนะนำร่วมกับนักเขียนที่มีประสบการณ์ รวมทั้งผลงานชิ้นนั้นจะได้ตีพิมพ์ที่ The Stinging Fly ด้วย
ส่วนสำคัญที่นักเขียนที่ได้ทำงานร่วมกับนิตยสารเล่มนี้เห็นพ้องต้องกันคือ The Stinging Fly ได้สร้าง ชุมชนและเครือข่ายนักเขียนให้ทุกคนเชื่อมต่อและช่วยเหลือกันได้ “นอกจากโอกาสที่จะได้ตีพิมพ์ผลงานแล้ว The Stinging Fly ยังมอบเครือข่ายเพื่อนนักเขียนให้กับนักเขียนหน้าใหม่ ซึ่งเป็นแหล่งสนับสนุนที่สำคัญอีกแหล่งหนึ่ง” โคลิน บาร์เร็ตต์ กล่าวในฐานะคนที่ไม่ได้มีสายสัมพันธ์ในวงการวรรณกรรมมาก่อน บาร์เร็ตต์คิดว่านิตยสารแห่งนี้เป็นคนเปิดประตูให้เขาได้พบปะผู้คนมากขึ้น
งานเขียนถึงคนอ่าน สร้างสะพานกับหลากหลายองค์กร
“เราเชื่อว่าการเขียนสามารถเป็นกระจกเงาที่ทำให้ผู้อ่านมองเห็นตัวเองและโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่ได้ดีขึ้น เราต้องการให้โอกาสแก่นักเขียนในการเชื่อมต่อกับผู้อ่านทุกที่ ซึ่งจะช่วยสร้างชุมชนนักเขียนและผู้อ่านที่เข้มแข็งและเปิดกว้าง”
นี่คือคำปฏิญาณที่ The Stinging Fly ระบุเอาไว้ในจุดมุ่งหมายการทำงานระหว่างปี 2024-2025
ต่อให้มีงานเขียนที่ดี แต่ถ้ามันส่งไปไม่ถึงผู้อ่าน ความเข้มแข็งของวงการวรรณกรรมก็ไม่เกิดอย่างที่ตั้งใจไว้ เดลตัน อดีตบรรณาธิการนิตยสารในปี 2021 เคยกล่าวไว้ว่า ยังมีคนอีกหลากหลายกลุ่มที่นิตยสารอยากไปให้ถึงผู้อ่าน ทั้งชุมชนยากไร้ กลุ่มคนที่เข้าไม่ถึงสวัสดิการทางสังคม หรือกลุ่มผู้อ่านจากประเทศอื่นๆ และนั่นคือความพยายามของพวกเขาตลอดหลายปีที่จะจัดกิจกรรมส่งเสริมการอ่าน รวมทั้งกระจายเนื้อหาผ่านทางออนไลน์มากขึ้นด้วย
ในปี 2025 นิตยสารได้ร่วมมือกับเมืองดับลินจัดทำหนังสือ Dublin, Written in our Hearts ร่วมกับ One Dublin One Book โครงการของสภาเมืองดับลินและห้องสมุดเมืองดับลินที่ต้องการสนับสนุนให้คนในชุมชนอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับข้องกับเมืองหลวงไอร์แลนด์ทุกเดือนเมษายนทุกปี โครงการนี้ส่งเสริมให้คนดับลินอ่านหนังสือในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา และหนังสือ Dublin, Written in our Hearts จะเป็นการรวบรวมผลงานของนักเขียนในไตรมาสแรกของศตวรรษที่ 21 เพื่อเฉลิมฉลองรูปแบบงานที่แตกต่างกันของนักเขียนที่มีผลงานได้รับแรงบันดาลใจและขับเคลื่อนโดยเมืองดับลิน
แต่งานเขียนที่ดีและไปถึงคนอ่านก็ต้องได้รับการสนับสนุนในแพลตฟอร์มที่ตอบโจทย์กับงานชิ้นนั้นด้วย ในปี 2004 เควิน แบร์รีเป็นหนึ่งในนักเขียนที่เคยส่งเรื่องสั้น 6 เรื่องมาให้ดีแคลน มีดพิจารณา จากนั้นเขาได้รับข้อความตอบกลับจากมีดว่า “ถ้าคุณมีอีก 2-3 เรื่องอาจจะรวมเล่มเป็นหนังสือได้”
3 ปีต่อมา There are Little Kingdoms หนังสือรวมเรื่องสั้นดังกล่าวก็ได้ตีพิมพ์ภายใต้ Stinging Fly Press ทำให้แบร์รีได้รับรางวัล Rooney Prize และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือขายดีที่สุดของสำนักพิมพ์
“ดีแคลนเป็นบรรณาธิการที่ดีมากและเป็นนักอ่านที่ดี ผมคิดว่าสิ่งที่เขาทำได้ในฐานะบรรณาธิการก็คือรสนิยม” แบร์รีกล่าว “เขาเป็นคนที่ตระหนักดีถึงช่วงเวลาที่นักเขียนเริ่มก้าวไปข้างหน้าและพยายามช่วยสร้างแรงกระตุ้น”
Stinging Fly Press จึงเป็นอีกหนึ่งเป้าหมายที่ทีมงานจะผลักดันให้นักเขียนหน้าใหม่ได้มีโอกาสตีพิมพ์หนังสือเป็นของตัวเอง โดยพวกเขาตั้งใจผลิตหนังสือของนักเขียนหน้าใหม่ปีละ 1 เล่ม และสนับสนุนงานเขียนรูปแบบใหม่ๆ นับตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมา พวกเขาก็เผยแพร่ผลงานนักเขียนทั้งรุ่นใหม่และรุ่นใหญ่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเควิน แบร์รี (Kevin Barry) นักเขียนวัย 56 ปีเจ้าของรางวัล Goldsmiths Prize ปี 2015 , แคลร์-หลุยส์ เบนเนตต์ (Claire-Louise Bennett) ผู้รับรางวัล Dylan Thomas Prize ปี 2015, หรือ แดลเลียล แมคลาฟลิน นักเขียนหน้าใหม่ที่ได้มีหนังสือเป็นครั้งแรกจากการตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์แห่งนี้
ด้วยสายตาที่มองหาพรสวรรค์ใหม่ๆ อยู่เสมอจึงไม่แปลกเลยที่ The Stinging Fly จะได้ชื่อว่าเป็น ‘หัวใจสำคัญของชีวิตวรรณกรรมในไอร์แลนด์’ และนั่นคือสิ่งที่ทีมงานตั้งเป้าหมายเอาไว้ เพราะการเป็นเสาหลักให้กับนักเขียนและผลงานเขียนสร้างสรรค์คือ การสร้างชุมชนและสภาพแวดล้อมอันเข้มแข็งเพื่อหล่อเลี้ยงสายธารงานวรรณกรรมไอริชให้ยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง เหมือนที่เราได้เห็นผลลัพธ์ผ่านรายชื่อนักเขียนไอริชบนเวทีรางวัลอันหลากหลายนั่นเอง
ที่มา
‘A Champion of Emerging Writers’: The Stinging Fly (online)
Sally Rooney’s novel Intermezzo is fastest-selling book in Republic this year (online)
Booker Prize: What are the secrets to Ireland’s success? (online)
How a Tiny Literary Magazine Became a Springboard for Great Irish Writing (online)
เว็บไซต์ Stinging Fly (online)
เว็บไซต์ Comtemporary Irish literature research network (online)
