ค่ำคืนหนึ่งในอีสต์ฮาร์เล็ม
ลมหนาวจากแม่น้ำฮัดสันพัดผ่านตึกอิฐสีหม่น ถนนดูเงียบเหงาและเชื่องช้าในยามวิกาล
ค่ำคืนหนึ่งในอีสต์ฮาร์เล็ม
ลมหนาวจากแม่น้ำฮัดสันพัดผ่านตึกอิฐสีหม่น ถนนดูเงียบเหงาและเชื่องช้าในยามวิกาล
แต่ทันทีที่เราก้าวเข้าไปในอาคารเก่าแก่หลังหนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นโรงดับเพลิง ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เสียงกลองเจมเบ (Djembe) กับเชเกอร์ (Shaker) ดังประสานกับเสียงหัวเราะและการขับร้อง เสียงเหล่านี้ไม่ใช่เพียงเสียงดนตรีที่ไพเราะ แต่เป็นเสียงของความทรงจำ
เสียงที่ยืนยันว่าผู้คนเชื้อสายแอฟริกันและแคริบเบียนยังคงมีอยู่ ในมหานครที่หมุนเร็วและโหดร้ายอย่างนิวยอร์ก
ที่นี่คือ ศูนย์วัฒนธรรมแคริบเบียนและสถาบันศึกษาแอฟริกันพลัดถิ่น (Caribbean Cultural Center African Diaspora Institute: CCCADI)
บ้านทางวัฒนธรรมของผู้คนที่รากเหง้าโยงไปยังทวีปแอฟริกา ผ่านการค้าทาสอันโหดร้ายและการอพยพหลายศตวรรษมาสู่อเมริกาและทะเลแคริบเบียน การพลัดถิ่นทิ้งบาดแผลลึก แต่ก็ทิ้งมรดกทางดนตรี ภาษา ศิลปะ และจิตวิญญาณที่ยังคงสืบทอดมาถึงปัจจุบัน
ที่กล่าวมานั่นคือเนื้อหาและการทำงานจริงๆ ของ CCCADI มันเกิดขึ้นมาเพื่อเยียวยาและบอกคนแอฟริกันว่า ‘เราจะไม่ทิ้งกัน’ แต่การไม่ทิ้งกันนั้นทำอย่างไร ถ้าลองมองไปที่กิจกรรมทั้งหลายของศูนย์ เราจะเห็นว่าการนำเสนอความสนุกสนานรื่นเริง เปี่ยมหวัง และเข้าถึงได้คือหัวใจสำคัญ
หลายคนบอกกับเราว่า ที่นี่ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงของที่ตายแล้ว หากแต่คือ “เรือนวิญญาณ” ที่ทำให้ผู้มาเยือนหายใจได้เต็มปอดในฐานะคนแอฟริกันพลัดถิ่น เรารู้สึกได้ทันทีว่าที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเพียงพื้นที่จัดแสดง แต่เป็นพื้นที่แห่งการรวมตัว และการยืนยันตัวตน
Caribbean Cultural Center African Diaspora Institute….ในชื่ออันยืดยาวของศูนย์วัฒนธรรมแห่งนี้ คำที่น่าหยิบยกมาพูดคุยกันก่อน คือคำว่า ‘Diaspora’ หรือ ‘พลัดถิ่น’ คำๆ นี้ใช้เมื่อไหร่ และทำไมมันถึงสำคัญ
การพลัดถิ่นและพลังแห่งความยืดหยุ่น
เรายืนมองผู้คนจากหลากหลายภูมิหลังที่มารวมตัวกันด้วยความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว สิ่งนี้ทำให้เราหวนคิดถึงว่า รากของคำว่า “พลัดถิ่น” (diaspora) ซึ่งมีความหมายลึกซึ้งกว่าแค่การกระจัดกระจายทางภูมิศาสตร์
diasporá มีรากศัพท์มาจากภาษากรีกโบราณ ซึ่งแปลว่า “การหว่านเมล็ด” หรือ “การกระจัดกระจาย” เดิมที คำนี้ถูกใช้เพื่อกล่าวถึงการพลัดถิ่นของชาวยิว ก่อนจะถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางเพื่ออธิบายถึงการกระจัดกระจายตัวของกลุ่มประชากรอื่นๆ ที่ยังคงยึดโยงกับรากเหง้าและอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนเอง
สำหรับชาวแอฟริกัน การพลัดถิ่นเป็นปรากฏการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่กว้างใหญ่และซับซ้อน มันเริ่มต้นขึ้นจากการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในช่วงศตวรรษที่ 16 ถึง 19 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ชาวแอฟริกันจากภูมิภาคตะวันตกและแอฟริกากลางหลายล้านคนถูกบังคับให้เดินทางมายังทวีปอเมริกา
เมื่อเวลาผ่านไป การพลัดถิ่นได้ก่อให้เกิดชุมชนใหม่ๆ ในคิวบา บราซิล เฮติ แคริบเบียน และสหรัฐฯ แต่ละแห่งได้ผสมผสานความทรงจำของบรรพชนเข้ากับบริบทใหม่ กลายเป็นดนตรี ศิลปะ และพิธีกรรมที่ยังคงสะท้อนรากเหง้าแอฟริกา
แต่เรื่องราวของชาวแอฟริกันพลัดถิ่นไม่ได้หยุดอยู่แค่ในอดีตเท่านั้น ปัจจุบันนี้ยังมี “ชาวแอฟริกันพลัดถิ่นทั่วโลกกลุ่มใหม่” อีก 15-20 ล้านคนที่ได้อพยพจากทวีปแอฟริกาไปยังส่วนต่างๆ ของโลก พวกเขาคือประชากรที่ได้เพิ่มมิติความหลากหลายให้กับชุมชนชาวแอฟริกันพลัดถิ่นในปัจจุบัน ซึ่งมีจำนวนรวมกันทั่วโลกมากกว่า 200 ล้านคน
ดังนั้น เมื่อพูดถึง “Diaspora” จึงไม่ได้หมายถึงการกระจัดกระจายของผู้คนเพียงอย่างเดียว แต่ยังหมายถึงการสร้างชีวิตใหม่ๆ ที่ยังคงยึดโยงกับอดีต และจนถึงปัจจุบัน ความทรงจำจากการพลัดถิ่นยังคงส่งอิทธิพลทั้งในเชิงศิลปะ วัฒนธรรม และการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของผู้สืบเชื้อสายแอฟริกันทั่วโลก
การพลัดถิ่นในยุคใหม่นี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยการบังคับ แต่ด้วยโอกาสทางเศรษฐกิจและสังคม เนื่องจากการค้าทาสในอดีตได้ส่งผลให้เกิดประชากรผิวสีจำนวนมากในหลายประเทศของทวีปอเมริกา เช่น บราซิล สหรัฐอเมริกา เฮติ และโคลอมเบีย
โดยสหรัฐอเมริกาเป็นหนึ่งในประเทศที่มีประชากรผิวสีมากที่สุดในโลก ด้วยจำนวนกว่า 51.6 ล้านคนในปี 2024 ซึ่งคิดเป็นประมาณ 15.2% ของประชากรทั้งหมด และนิวยอร์กเองก็เป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดนอกทวีปแอฟริกาที่มีประชากรผิวสีหนาแน่นที่สุด ด้วยจำนวนประชากรผิวสีมากกว่า 2 ล้านคน
สิ่งนี้ช่วยขยายภาพชุมชนชาวแอฟริกันพลัดถิ่นในสหรัฐอเมริกาและนิวยอร์กได้ชัดเจนยิ่งขึ้นในแง่ของขนาดและความสำคัญ อีกทั้งชาวแอฟริกันอเมริกันที่มีรากเหง้าในสหรัฐฯ มาอย่างยาวนานยังมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก
ชุมชนที่มีอัตลักษณ์หลากหลายนี้เองที่ทำให้อีสต์ฮาร์เล็มเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อย่างยิ่ง
แต่ทำไมถึงต้องเป็นอีสต์ฮาร์เล็ม แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องการศูนย์วัฒนธรรม
คำตอบที่เราพบในที่แห่งนี้คือ ศูนย์เหล่านี้เป็นมากกว่าอาคาร แต่เป็น “พื้นที่สำหรับการ ‘อยู่รอด’ และความมีชีวิตชีวาของมรดกทางวัฒนธรรม” เป็นที่ที่เรื่องเล่าพื้นบ้าน ภาษา และวิถีชีวิตประจำวันยังคงถูกถ่ายทอด
เป็นที่ที่ความเจ็บปวดจากการค้าทาสในอดีตได้รับการเยียวยา และการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมยังคงดำเนินต่อไป
ในมหานครนิวยอร์ก การต่อสู้ของชาวแอฟริกันพลัดถิ่นยังคงดำเนินต่อไปในรูปแบบใหม่ นั่นคือการเผชิญหน้ากับ gentrification หรือการเข้ามาแทนที่ของกลุ่มคนที่มีรายได้สูงซึ่งทำให้ค่าครองชีพในย่านนั้นพุ่งสูงขึ้น ฮาร์เล็มซึ่งเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของชาวแอฟริกันอเมริกัน กำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เราพบว่าประชากรผิวสีมากกว่า 32,500 คนได้ย้ายออกจากพื้นที่ในช่วงปี 2000-2010 การเข้ามาของธุรกิจใหม่ๆ และที่อยู่อาศัยหรูหราได้ส่งผลให้ราคาค่าเช่าพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
สำหรับชุมชนผิวสี การเปลี่ยนแปลงที่เรียกว่า “ความก้าวหน้า” นี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นรูปแบบร่วมสมัยของการถูกยึดครองทางประวัติศาสตร์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต การถูกผลักไสออกจากบ้านในอดีตได้ถูกแทนที่ด้วยการถูกผลักไสออกจากย่านของตนเองในปัจจุบัน
สิ่งที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าคือการที่ gentrification นี้กำลังคุกคาม “มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้” ของชุมชน ซึ่งประกอบด้วยเรื่องเล่า และการปฏิบัติทางวัฒนธรรมต่างๆ ในบริบทนี้ การทำงานของ CCCADI จึงเป็นมากกว่าเพียงศูนย์วัฒนธรรม
แต่เป็นแนวหน้าของการต่อสู้เชิงวัฒนธรรมเพื่อป้องกันการลบเลือนทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณ
CCCADI เข้าใจถึงความจำเป็นนี้อย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่ได้แค่จัดแสดงศิลปะ แต่เชื่อมโยงบุคคลเข้ากับความรู้ของบรรพบุรุษ และการเคลื่อนไหวระดับโลกที่ใหญ่ขึ้น
ศูนย์วัฒนธรรมแห่งนี้เป็นศูนย์กลางที่สำคัญสำหรับการสร้างอัตลักษณ์ การสร้างชุมชน และการมีส่วนร่วมทางพลเมือง เป็นพื้นที่ที่ท้าทายภาพเหมารวม สำรวจอัตลักษณ์ที่ซับซ้อน และขยายเสียงของชาวแอฟริกันพลัดถิ่นในภูมิทัศน์โลกที่แสวงหาความเท่าเทียมทางวัฒนธรรมและความยุติธรรมทางสังคม
เรื่องราวการพลัดถิ่นของชาวแอฟริกันไม่ใช่เพียงโศกนาฏกรรมแห่งการถูกพรากจากบ้านเกิด แต่ยังเป็นบทพิสูจน์ถึงความสามารถในการฟื้นตัวและการต่อต้านอันน่าทึ่ง คือ ความยืดหยุ่นทางวัฒนธรรม (Cultural Resilience) เป็นความสามารถของชุมชนในการยืนหยัด ฟื้นตัว และปรับตัวเมื่อเผชิญกับความทุกข์ยาก
ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาแก่นของอัตลักษณ์เอาไว้ได้ ความยืดหยุ่นนี้เกิดขึ้นจากรากฐานทางวัฒนธรรม และชุมชนที่เหนียวแน่น การที่ชาวแอฟริกันและลูกหลานสามารถสร้างสรรค์วัฒนธรรมใหม่ๆ เช่น ดนตรีแจ๊ส ซัลซา, เร็กเก้ หรือฮิปฮอป ได้ในโลกใหม่ที่พวกเขาถูกบังคับให้มาอยู่นั้นเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ถึงพลังสร้างสรรค์ที่ไม่เคยถูกทำลาย
จากไฟสู่แสง ประวัติศาสตร์ของประภาคาร
เรื่องราวเริ่มต้นในทศวรรษ 1970 ยุคที่อเมริกายังสั่นสะเทือนจากขบวนการ Black Power และการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง ในย่านฮาร์เล็มซึ่งเป็นศูนย์กลางศิลปะและการเมืองของคนผิวสี มีเสียงที่โดดเด่นจาก ดร. มาร์ตา โมเรโน เวก้า (Dr. Marta Moreno Vega) บุตรของครอบครัวเปอร์โตริโกเชื้อสายแอฟริกัน
เวก้าเติบโตขึ้นท่ามกลางการเหยียดเชื้อชาติและการถูกกีดกัน แต่เธอไม่ยอมให้สิ่งนั้นทำให้เธอเงียบ เธอมั่นใจว่าชุมชนของเธอต้องการ “บ้าน” ที่จะรักษาความทรงจำของบรรพชนเอาไว้ และเล่าเรื่องราวด้วยเสียงของตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยให้ใครคนอื่นตีความแทน
ในปี 1976 เธอจึงก่อตั้ง CCCADI ขึ้นด้วยความเชื่อว่า วัฒนธรรมไม่ใช่ของหรูหราสำหรับชนชั้นสูง แต่คือเครื่องมือในการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
“เราไม่สามารถให้คนอื่นเล่าเรื่องของเราแทนเราได้ เราต้องเป็นผู้เล่าเรื่องราวของตัวเราเอง” ดร. มาร์ตา พูดเอาไว้ในช่วงเวลานั้น
จุดเปลี่ยนสำคัญคือในปี 2007 เมื่อเมืองนิวยอร์กตัดสินใจเปลี่ยนสถานีดับเพลิงที่ถูกปลดประจำการให้เป็นสถาบันทางวัฒนธรรม และ CCCADI ก็ได้รับเลือกให้พัฒนาและเข้าครอบครองโรงดับเพลิงแห่งนี้ในย่านอีสต์ฮาร์เล็ม
นครนิวยอร์กได้ขายให้แก่องค์กรในราคาเชิงสัญลักษณ์เพียง 1 ดอลลาร์ 3 แต่การฟื้นฟูอาคารแห่งนี้ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ใช้เวลาถึง 6 ปี และงบประมาณกว่า 9.3 ล้านดอลลาร์
การเลือกอาคารโรงดับเพลิงเก่ามาเป็นที่ตั้งไม่ใช่เรื่องบังเอิญ จากสถานที่ที่เคยดับไฟทางกายภาพ กลายเป็นสถานที่ที่จุดประกายไฟแห่งจิตวิญญาณและการต่อต้าน
รอนซาร์ด เจ. อินโนเซนต์ (Ronzard J. Innocent) ผู้อำนวยการบริหารฝ่ายบริการจัดการโครงการของ Denham Wolf ซึ่งเป็นบริษัทที่ดูแลโครงการนี้ เล่าว่า
“เดิมสร้างขึ้นเพื่อรับใช้ชุมชนท้องถิ่น ก่อนที่จะถูกทอดทิ้งและกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเสื่อมโทรม แต่สถานีดับเพลิงได้รับการฟื้นฟูอย่างเหมาะสมเพื่อวัตถุประสงค์สาธารณะในการทำ CCCADI”
“ในฐานะที่เป็นตัวเชื่อมโยงศิลปะ วัฒนธรรม และความยุติธรรมทางสังคม CCCADI นำเรื่องราวของอาคารแห่งนี้กลับมาอย่างครบวงจร”
สิ่งหนึ่งที่เราคงรู้สึกได้ทันทีหลังสำรวจความเป็นมาของ CCCADI คือองค์กรพยายามอย่างแข็งขันเพื่อให้มั่นใจถึงการเป็นเจ้าของสถานที่
เพราะการเป็นเจ้าของพื้นที่ที่มีเสียงของใครสักคนที่เป็นตัวแทนของชุมชนสามารถแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นระยะยาวของชุมชนนั้นๆ ต้านทานการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ และจัดหาบ้านถาวรสำหรับการแสดงออกและการสนับสนุนของชาวแอฟริกันพลัดถิ่น ซึ่งเป็นเจตนาที่ชัดเจนในการสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรม
นี่ไม่ใช่แค่การสร้างอาคารใหม่ แต่เป็นการฟื้นฟูพื้นที่ชุมชนและการทวงคืนเรื่องเล่า ทำให้พื้นที่ทางกายภาพนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความยืดหยุ่นและการเสริมสร้างศักยภาพของชุมชน
สำหรับดร. มาร์ตา แล้ว การสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมให้แก่ชุมชนของตนเองเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง เธอตระหนักถึงความจำเป็นที่ชุมชนชาวแอฟริกันพลัดถิ่นจะต้องมี “บ้าน” ที่จะทำหน้าที่รักษาความทรงจำของบรรพบุรุษเอาไว้และบอกเล่าเรื่องราวของตนเอง
CCCADI เข้าใจถึงความจำเป็นนี้อย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่ได้แค่จัดแสดงศิลปะ แต่ “เชื่อมโยงบุคคลเข้ากับความรู้ของบรรพบุรุษ ตามหลักการ Sankofa ซึ่งเป็นปรัชญาจากทวีปแอฟริกาที่หมายถึง
“การหวนรำลึกถึงความรู้ของบรรพบุรุษเพื่อก้าวไปข้างหน้า”
อาคารแห่งนี้จึงเป็นเครื่องเตือนใจว่าการทวงคืนเรื่องราวและพื้นที่ของตนเองคือการปฏิเสธที่จะถูกลบเลือน และเป็นการสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งและยั่งยืนสำหรับอนาคตของชุมชนในโลกที่พยายามจะผลักดันให้พวกเขาหลุดออกจากหน้าประวัติศาสตร์
Photo: Inhabitat
รักษาสปิริตแอฟริกันในมหานคร
ในเมืองใหญ่อย่างมหานครนิวยอร์ก ที่ซึ่งครอบครัวจำนวนมากต้องทำงานแข่งกับเวลา และเพื่อนบ้านแทบไม่มีโอกาสได้รู้จักกันจริงๆ คำถามหนึ่งที่ CCCADI ตั้งขึ้นคือ “แล้วเราจะสร้างบ้านที่ไม่มีกำแพงได้อย่างไร?”
หลายครั้งเวลาเราพูดถึง “ศูนย์วัฒนธรรม” ภาพที่ผุดขึ้นมักจะเป็นอาคารเงียบสงบ เต็มไปด้วยโปสเตอร์และตู้จัดแสดง แต่สำหรับ CCCADI ความสำเร็จไม่ได้ถูกวัดด้วยจำนวนวัตถุจัดแสดง หากแต่ถูกวัดด้วย “จำนวนชีวิตที่เปลี่ยนไป”
รายงานของ CCCADI บอกอย่างมั่นใจว่า เพียงหนึ่งปี (2023-2024) CCCADI ได้เชื่อมโยงเยาวชนกว่า 700 คน ในย่าน Harlem และ Bronx ผ่านกิจกรรมศิลปะ การศึกษา และเวิร์กชอป นี่ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่หมายถึงเด็กหลายร้อยที่เคยรู้สึกว่าตัวเองถูกมองข้ามในสังคมอเมริกัน ได้ค้นพบว่า ตัวตนและวัฒนธรรมของพวกเขามีคุณค่า
นั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ CCCADI แตกต่างจากพิพิธภัณฑ์หรือ cultural center อื่นๆ คือ แนวคิดเรื่อง “Spirit of Africanity” ที่ซึมซับอยู่ในทุกกิจกรรม
แทนที่จะจัดแสดงวัตถุโบราณอย่างเดียว CCCADI เลือกที่จะทำให้ทุกสิ่งมีชีวิต ดนตรีที่เล่นได้จริง พิธีกรรมที่ประกอบจริง เรื่องเล่าที่เล่าจริงในวงสนทนา จึงไม่น่าแปลกใจที่ผู้มาเยือนจะบอกว่า
“ที่นี่เหมือนบ้าน มากกว่าพิพิธภัณฑ์”
หนึ่งในโครงการสำคัญคือ Sacred Traditions ซึ่งเชื่อมโยงพิธีกรรมดั้งเดิมของชาว Yoruba, Santería, Vodou, และ Afro-Caribbean religions มาสู่พื้นที่สาธารณะ เช่น La Letra del Año หรือการทำนายประจำปีที่สืบทอดจากปราชญ์ Yoruba ในคิวบาและบราซิล ทุกต้นปี ผู้คนหลายร้อยจะมารวมตัวกันที่ CCCADI เพื่อฟังคำทำนายเหล่านี้ พร้อมเสียงดนตรีและการร่ายรำที่แปรเปลี่ยนพื้นที่ให้กลายเป็น “วัด” ชั่วคราว
นอกจากพิธีกรรมแล้ว CCCADI ยังสร้าง Archiving Lab ห้องเก็บบันทึกที่ไม่ได้เก็บเพียงเอกสาร แต่ยังเก็บ “เสียง” และ “เรื่องเล่า” ของผู้อพยพรุ่นแรกผ่านวิดีโอ สัมภาษณ์ และบันทึกเสียง บทเพลงที่ขับร้องในงานแต่งงาน เสียงกลองในพิธีขอบคุณบรรพชน หรือแม้แต่สูตรอาหารที่คุณยายเล่าให้ฟัง ล้วนถูกรวบรวมไว้ในฐานข้อมูลนี้
เพราะสำหรับผู้พลัดถิ่นชาวแอฟริกัน“ความทรงจำคือการต่อต้านการถูกลืม”
ชุมชนชาวแอฟริกันรู้ดีว่าพื้นที่สำหรับถกเถียงสำคัญต่อการมีอยู่ของพวกเขาขนาดไหน
นอกจากการศึกษา CCCADI ยังเป็นพื้นที่สำหรับ วงสนทนา (panel discussions) ที่เชื่อมโยงประเด็นวัฒนธรรมกับการเมือง เช่น การเหยียดเชื้อชาติ ความรุนแรงของตำรวจ การต่อสู้ของผู้อพยพ หรือบทบาทของศิลปะในช่วงวิกฤตสังคม
หลายครั้งการสนทนาเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียง “เวทีพูดคุย” แต่กลายเป็นการเริ่มต้นของเครือข่ายใหม่ เช่น กลุ่มศิลปิน Afro-Latinx ที่รวมตัวกันเพื่อจัดนิทรรศการในหลายเมือง หรือกลุ่มนักวิจัยที่ต่อยอดไปสู่โครงการด้านสิทธิพลเมือง
CCCADI ยังลงทุนกับ New Media & Film จัดฉายภาพยนตร์ที่ผลิตโดยศิลปินผิวสี เล่าเรื่องราวที่มักไม่ถูกนำเสนอในสื่อกระแสหลัก และจัด workshop สอนการทำสารคดีให้เยาวชนเพื่อเล่าเรื่องราวของชุมชนตัวเอง เพราะไม่มีอะไรจะสำคัญมากไปกว่าการที่เจ้าของประวัติศาสตร์จะได้มีโอกาสเล่าเรื่องราวของตัวเอง
ทุกกิจกรรมล้วนมีจุดร่วมเดียวกัน คือทำให้เสียงของผู้พลัดถิ่นเหล่านี้ ได้ดังก้องอย่างชัดเจน ท่ามกลางมหานครที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวนจากระบบทุนนิยมและการเมืองอเมริกัน
CCCADI ยังจับมือกับองค์กรต่างประเทศเพื่อส่งศิลปินและนักกิจกรรมไปทำงานร่วมกับชุมชนในลาตินอเมริกาและแอฟริกา ตัวอย่างเช่น การจับคู่ศิลปินโดมินิกันกับโคลอมเบียในเทศกาล “Mercado Cultural del Caribe” เพื่อผลิตผลงานร่วมกันและเผยแพร่ผ่านสื่อใหม่
“เราสามารถพูดตัวเลขออกมาได้ แต่สิ่งสำคัญกว่าคือรอยยิ้มบนใบหน้าและความภูมิใจในดวงตาของผู้เข้าร่วม นั่นคือผลลัพธ์จริงๆ” ทีมงาน CCCADI กล่าวไว้
หากถามผู้มาเยือนว่าทำไมถึงรัก CCCADI คำตอบมักไม่ใช่แค่ว่า “เพราะนิทรรศการสวย” แต่เพราะที่นี่ทำให้พวกเขา “รู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง”
คืนวันหนึ่งอาจมีการแสดงดนตรี Afro-Caribbean ที่ทำให้ผู้คนลุกขึ้นเต้นรำอย่างเป็นธรรมชาติ อีกวันหนึ่งอาจเป็นเวิร์กชอปสอนรำแอฟริกัน หรืออาจเป็นงาน Carnival ที่จำลองบรรยากาศงานรื่นเริงในตรินิแดดด้วยขบวนพาเหรดสีสันสดใส
“เวลาฉันมาที่นี่ ฉันรู้สึกว่าบรรพบุรุษของฉันยังอยู่ ไม่ได้ถูกลืม” คุณยายชาวแอฟโฟร เปอร์โตริโกเล่าให้กับทีมงาน CCCADI ฟัง
ในความหมายนี้ CCCADI ไม่ได้เป็นเพียงองค์กรศิลปะ แต่คือ “บ้าน” ของทุกเจเนอเรชัน ที่คนหนุ่มสาว ศิลปิน และผู้สูงวัยได้มาแลกเปลี่ยนพลังกัน
ดังนั้น เพื่อตอบคำถามที่ว่า ทำไมผู้พลัดถิ่นต้องมีศูนย์วัฒนธรรมของตัวเอง อาจต้องย้อนกลับไปถามด้วยว่าหากไม่มี CCCADI หรือศูนย์ลักษณะเดียวกัน จะเกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำของชุมชนพลัดถิ่น?
คำตอบนั้นก็อาจตรงไปตรงมา คือความทรงจำเหล่านั้นจะถูกกลืนหายไปในวัฒนธรรมกระแสหลัก ความรู้ของผู้เฒ่าจะไม่ถูกส่งต่อ และเยาวชนจะเติบโตขึ้นโดยไม่รู้ว่าตนเองมีรากเหง้าที่มั่นคงแค่ไหน
ศูนย์วัฒนธรรมสำหรับผู้พลัดถิ่นจึงมีความหมายมากกว่าอาคารที่ใช้จัดกิจกรรม มันคือ “เรือนวิญญาณ” (spiritual home) ที่ทำหน้าหลายประการ
ทั้งรักษาความทรงจำ เพื่อไม่ให้พิธีกรรม เพลง หรือเรื่องเล่าถูกลืมเลือนไป
เพื่อเสริมพลังของชุมชน ให้ผู้คนรู้ว่าตนเองมีคุณค่าและเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายที่ใหญ่กว่า ซึ่งเครือข่ายเหล่านั้นก็กระจัดกระจายทั่วโลก
และเพื่อสร้างอนาคต โดยใช้วัฒนธรรมเป็นเครื่องมือทางการศึกษา ศิลปะ และเศรษฐกิจ
อย่างที่ ดร. มาร์ตา เคยกล่าวไว่ว่า “ศูนย์วัฒนธรรม คือที่ที่เราหายใจได้เต็มปอดในฐานะแอฟริกัน มันคือบ้านที่ทำให้เราไม่รู้สึกว่าเป็นคนนอก”
Photo: CCCADI
ออกแบบพื้นที่แห่งการเติบโตและตัวตนที่หลากหลาย
เราได้สำรวจการทำงานของ CCCADI และพบว่าพวกเขาไม่ได้สร้างแค่สถานที่ แต่สร้างโครงสร้างของการรวมตัวที่หลากหลาย เพื่อให้ชุมชนได้เติบโตและยืนยันตัวตนในแบบของตัวเอง
องค์กรแห่งนี้ได้วางรากฐานการทำงานไว้บนสี่เสาหลักที่สำคัญ ได้แก่ การแสดงออก (Expressions) การเรียนรู้ (Learning) จิตวิญญาณ (Spirituality) และการแลกเปลี่ยน (Exchange)
หากการศึกษาทางศิลปะคือการปักเมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต หัวใจสำคัญของการรวมตัวก็คือการสร้างพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้เติบโตอย่างมีรากเหง้า เราได้เรียนรู้ถึงความมุ่งมั่นของ CCCADI ในการบ่มเพาะเยาวชนผ่านโครงการการศึกษาทางศิลปะแบบพหุสาขาวิชา ซึ่งเรียกรวมกันว่า ‘Youth Pathways’
โปรแกรมนี้ไม่ได้มีเป้าหมายแค่การสอนศิลปะ แต่คือการให้พื้นที่และโอกาสสำหรับเยาวชนผิวสี เพื่อให้พวกเขาได้สัมผัสกับการมีส่วนร่วมในชุมชน การเสริมพลังทางวัฒนธรรม และการเชื่อมโยงกับขบวนการระดับโลกที่ใหญ่กว่า
หนึ่งในโครงการที่น่าประทับใจคือ For the Culture ซึ่งเป็นโปรแกรมฝึกงานภาคฤดูร้อนแบบมีค่าตอบแทนสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย (อายุ 14-18 ปี) ในปี 2023 โครงการนี้ได้ใช้ยุค Harlem Renaissance ในทศวรรษที่ 1920s เป็นต้นแบบในการสอนเยาวชนให้ใช้ศิลปะเป็นเครื่องมือในการต่อต้านและเฉลิมฉลองคุณูปการของชุมชน
ผู้เข้าร่วมจะได้สร้างสรรค์โครงการ “Artivism” ของตนเองเพื่อสะท้อนถึงจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านในยุคปัจจุบัน
ทามารา โธมัส (Tamara Thomas) หนึ่งในผู้ดูแลโครงการนี้เล่าว่า โครงการ Harlem Ancestral Renaissance Project นี้เป็นเสมือนยานอวกาศแห่งอโฟรฟิวเจอร์ริซึม
“เราเปิดโอกาสให้นักกิจกรรมเยาวชนได้แสดงออกถึงการกำหนดเจตจำนงของตัวเอง และสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ที่นำไปสู่การค้นพบตัวตนใหม่ๆ อย่างมั่นคง มีรากเหง้า และเป็นหนึ่งเดียวกับชุมชน”
นอกจากนี้ ยังมี Sankofa Young Women’s Leadership Program ที่มุ่งเสริมสร้างพลังให้หญิงสาวในนิวยอร์กตั้งแต่เกรด 9 ถึง 12 โปรแกรมนี้เชื่อมโยงประเพณีการเล่าเรื่องแบบปากเปล่า (oral storytelling) ของชาวแอฟริกันเข้ากับดนตรี Hip-Hop เพื่อช่วยให้พวกเธอสามารถ “ทวงคืนและเปลี่ยนโฉมคุณค่าทางวัฒนธรรมที่สูญเสียไป” จากผลพวงของการเป็นทาส ลัทธิล่าอาณานิคม, และการเหยียดเชื้อชาติอย่างเป็นระบบ
“ความอัจฉริยะและการเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณและรากเหง้าทางวัฒนธรรมของเธอ (หมายถึงวิทยากรในโครงการ) ทำให้งานทั้งหมดของมันมีชีวิตชีวา และยังช่วยรักษาไว้ซึ่งมรดกทางวรรณกรรมไปพร้อมๆ กับการแบ่งปันวิสัยทัศน์ที่ลึกซึ้ง เธอสร้างพื้นที่ให้กับทุกๆ รุ่น และร้อยเรียงเรื่องราวการเยียวยาของพวกเราทุกคนได้อย่างสวยงาม”
ซาบีน บลาซิน (Sabine Blaizin) ผู้เข้าร่วมโปรแกรม Sankofa กล่าวด้วยความประทับใจ
นี่สะท้อนให้เห็นว่าการสอนให้เยาวชนเข้าใจรากเหง้าของตนเอง (ตามหลักการ Sankofa) คือการติดอาวุธทางปัญญาให้พวกเขาต่อสู้กับ “การสูญเสียตัวตน” ที่เกิดขึ้นในสังคมสมัยใหม่
การรวมตัวกันของครอบครัวก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่ CCCADI ให้ความสำคัญ ผู้เข้าร่วมเกือบ 50 คน ได้เข้าร่วมโครงการ Sou Sou! Saturdays ที่นี่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยครอบครัว เด็กๆ และผู้สูงอายุที่มารวมตัวกัน
โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิด “sou-sou” ซึ่งเป็นการรวมเงินของชุมชนและแบ่งปันหมุนเวียน แต่ CCCADI ได้นำมาประยุกต์ใช้กับการเรียนรู้ทางวัฒนธรรม ผู้เข้าร่วมได้แลกเปลี่ยนมากกว่าทรัพยากรทางการเงิน แต่แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม และเรื่องเล่า
เราเห็นครอบครัวนั่งฟังนิทาน “Krik-Krak” แบบเฮติ เด็กๆ เรียนตีกลองหรือรำแอฟริกัน ขณะที่ผู้ใหญ่ช่วยกันทำอาหารประจำชาติ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การล้อเล่น และการแบ่งปัน ทุกคนไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็มีบทบาทร่วมกัน กลายเป็นเสมือนตลาดวัฒนธรรมขนาดเล็ก ที่ซึ่งความรู้ไม่ได้ถูกซื้อขาย แต่ถูกถ่ายทอดจากใจสู่ใจ
แต่อย่างไรก็ดี CCCADI ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่สำหรับศิลปะที่สวยงาม หากแต่เป็นเวทีสำหรับบทสนทนาที่เข้มข้นและท้าทายด้วยเช่นกัน
วงสนทนาพูดคุยและนิทรรศการต่างๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อเป็นเวทีสำหรับเสียงที่ถูกลืม
CCCADI สร้างพื้นที่สำหรับผู้สืบเชื้อสายชาวแอฟริกันได้อภิปรายประเด็นต่างๆ อย่างเปิดเผย โดยมีเป้าหมายเพื่อขับเคลื่อนการเคลื่อนไหวและการเรียนรู้ใหม่ๆ
นิทรรศการของ CCCADI จัดแสดงอย่างต่อเนื่องในแกลเลอรี่สามแห่ง แต่ละงานไม่ได้จัดแสดงแค่ศิลปะ แต่มีคู่มือการศึกษาสำหรับผู้เข้าชมเพื่อช่วยให้พวกเขาได้ “วิเคราะห์และท้าทายเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์แบบดั้งเดิม”
ตัวอย่างเช่น นิทรรศการ “The Abyss of the Ocean” ที่ท้าทายภาพเหมารวมเกี่ยวกับผู้หญิงผิวดำในศิลปะลาตินอเมริกัน และนิทรรศการ “Rhythm, Bass and Place: Through the Lens” ที่จัดขึ้นในโอกาสครบรอบ 50 ปีของ Hip-Hop
ภัณฑารักษ์ เรเตอร์ของงานนี้ ลีนี เดนิส (Lynnée Denise) เล่าถึงแนวคิดของการจัดงานว่า สภาพแวดล้อมทางการเมืองและสังคมของอเมริกาในยุคทศวรรษ 1970s ได้ก่อให้เกิดขบวนการทางดนตรี การตัดงบประมาณโครงการทางสังคมยิ่งจุดประกายความสร้างสรรค์ในหมู่เยาวชนผิวสีดำและผิวสีน้ำตาลทั่วเมืองนิวยอร์ก
“ที่นี่มีเรื่องราวที่อยู่ระหว่างจังหวะ จินตนาการ และนวัตกรรมที่เกิดขึ้นจากความทุกข์ยาก และในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดก็ไม่ใช่เครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนมันทั้งหมด”
คำกล่าวนี้เน้นย้ำว่าศิลปะคือการสร้างสรรค์ความสุขและตัวตนขึ้นมาท่ามกลางความยากลำบาก และนิทรรศการของ CCCADI ก็คือพื้นที่ที่ยืนยันการมีอยู่ของเรื่องเล่าเหล่านั้น
ขยับสู่โลกกว้าง
เราตระหนักว่าอิทธิพลของ CCCADI ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในพื้นที่ทางกายภาพของอาคารเก่าแก่แห่งนี้เท่านั้น แต่ยังขยายออกไปในวงกว้างด้วย โครงการดิจิทัลของ CCCADI บนทุกแพลตฟอร์มมียอดดูรวมกันมากกว่า 80,000 ครั้งทั่วโลก และนิทรรศการดิจิทัลครั้งแรกของสถาบัน ดึงดูดผู้เยี่ยมชมไม่ซ้ำกันมากกว่า 5,400 คน
ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้มาแบบโชคช่วย
CCCADI ใช้วิธีการทำงานที่สนับสนุนผู้สร้างสรรค์อย่างต่อเนื่อง ศิลปินและคนทำงานวัฒนธรรมที่เป็นชาวแอฟริกันพลัดถิ่นกว่า 100 คนได้รับการสนับสนุนผ่านโครงการทุนการศึกษาสามโครงการภายใต้ สถาบันเพื่อความยุติธรรมทางเชื้อชาติและสังคมในศิลปะและวัฒนธรรม หนึ่งในนั้นคือทุน ICA Fellowship ที่เป็นเวทีพัฒนาผู้นำชุมชนคนผิวสีที่ถูกกีดกันทางประวัติศาสตร์ เพื่อก้าวสู่การบริหารงานศิลปะและสถาบันวัฒนธรรม ทั้งในนิวยอร์กและทั่วสหรัฐฯ ถือเป็นโครงการบุกเบิกด้านศิลปะ ความเสมอภาคทางวัฒนธรรม และการผลักดันนโยบายสาธารณะ ที่ช่วยสร้างการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างให้กับเมืองนิวยอร์ก
อีกโครงการที่สำคัญไม่แพ้กันคือ Afro-Caribbean Art Curatorial Fellowship ที่สนับสนุนนักภัณฑารักษ์รุ่นใหม่ให้ได้พัฒนาองค์ความรู้และทักษะการทำงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมพลัดถิ่นแคริบเบียนทั้งภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส ดัตช์ และสเปน
ส่วนโครงการที่เราคิดว่าเป็นไฮไลท์ และ CCCADI ได้เปิดพื้นที่ให้กับศิลปินรุ่นใหม่ได้เรียนรู้และสะท้อนตนเองผ่านการดูแลของ mentor แบบตัวต่อตัว โครงการที่ว่าคือ DEAR Fellowship (Digital Evolution/Artist Retention)
หัวใจหลักคือ DEAR Virtual Retreat การอบรมที่ผสานการเรียนรู้เชิงทักษะ การสะท้อนตนเอง และการวางแผนเพื่อสร้างความยืดหยุ่นทั้งส่วนตัวและอาชีพ พร้อมบ่มเพาะโอกาสความร่วมมือและการเติบโตทางศิลปะในอนาคตให้กับชาวแอฟริกันพลัดถิ่น หรือแม้แต่ศิลปินโนเนมที่หลงใหลในวัฒนธรรมแอฟริกัน-แคริบเบียน
“เมื่อ CCCADI รับฉันเข้าร่วมโครงการ DEAR ฉันรู้ทันทีว่า ในฐานะศิลปินที่อุทิศตนเพื่อการปลดปล่อยคนผิวดำ การปลดอาณานิคม และอธิปไตยทางวัฒนธรรมและศิลปะของชนพื้นเมืองเชื้อสายแอฟริกันทั่วโลก ฉันได้พบชุมชนของตัวเองแล้ว” ชาริฟ วิลเลียมส์ ศิลปินผู้ร่วมโครงการ DEAR เล่าหลังจากจบโครงการของเขา
“สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ CCCADI แสดงให้เห็นอย่างรวดเร็วว่าการสนับสนุนของพวกเขาไม่ใช่เพียงแค่คำพูดปฏิวัติบนเก้าอี้สบายๆ เพียงไม่กี่เดือนหลังจากที่ฉันเป็นศิษย์เก่า CCCADI ก็ยื่นมือเข้ามาสนับสนุนให้ฉันสมัครทุน NYSCA (ทุนสภาศิลปะแห่งรัฐนิวยอร์ก) และในที่สุดฉันก็ได้รับทุนสำเร็จ ซึ่งถือเป็นจังหวะสำคัญในเส้นทางศิลปินของฉัน”
พลัดถิ่นในฐานะพลังสร้างสรรค์
เราพบว่าตัวเองเริ่มเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าทำไมชุมชนชาวแอฟริกันพลัดถิ่นจึงต้องการศูนย์วัฒนธรรมของตนเอง คำตอบอาจอยู่ในประวัติศาสตร์
สำหรับชุมชนแอฟริกัน การพลัดถิ่นไม่เพียงหมายถึงความสูญเสีย แต่ยังหมายถึงพลังสร้างสรรค์ด้วย ราวกับว่าเมล็ดพันธุ์ที่ถูกพัดพาไปทั่วโลก ไม่ได้ตายลง หากแต่หยั่งรากในดินแดนใหม่ และผลิบานเป็นดอกผลที่ไม่เคยมีมาก่อน
ดนตรีแจ๊ส ซัลซา เร็กเก้ ฮิปฮอป ทั้งหมดล้วนถือกำเนิดจากรากแอฟริกันที่ปรับตัวในโลกใหม่ เสียงกลองที่เคาะด้วยมือเปล่าในท้องเรือทาส กลายเป็นบลูส์ในไร่ฝ้าย กลายเป็นแจ๊สในนิวออร์ลีนส์ กลายเป็นซัลซาในคิวบา กลายเป็นเร็กเก้ในจาเมกา และกลายเป็นฮิปฮอปในบรองซ์
CCCADI ย้ำให้เห็นว่าเสียงกลองเหล่านี้ไม่ใช่เพียงศิลปะ หากคือหลักฐานของการมีชีวิตอยู่ และคือภาษาสากลที่บอกให้โลกรู้ว่าชาวแอฟริกันพลัดถิ่นยังคงอยู่ตรงนี้
สิ่งที่ทำให้เรายิ่งเชื่อมั่นในบทบาทของ CCCADI คือการที่พวกเขาเชื่อมโยงศิลปะเข้ากับการเมืองอย่างแยกไม่ออก
“ทุกจังหวะกลองคือการต่อต้านความเงียบ ทุกการเต้นรำคือการยืนยันว่าเรายังอยู่”
ดร. มาร์ตา เคยพูดเอาไว้ ในยุคที่ Black Lives Matter ก่อกำเนิดขึ้นในทศวรรษ 2010
CCCADI ก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่เปิดพื้นที่ให้ผู้คนรวมตัว พูดคุย และสร้างงานศิลปะเพื่อตอบโต้ความอยุติธรรม บทบาทของศูนย์จึงไม่ใช่แค่เก็บรักษาอดีต แต่คือการเข้าร่วมในการต่อสู้ปัจจุบัน
ในยามค่ำคืนที่เราเดินจากไป เสียงกลองยังคงก้องอยู่ในหู มันไม่ใช่เพียงเสียงดนตรีที่เล่นจบลง แต่เป็นเสียงเดียวกับที่ดังในหมู่บ้านของกานา เซเนกัล หรือเฮติเมื่อหลายร้อยปีก่อน
เสียงกลองนั้นคือสายใยที่เชื่อมปัจจุบันกับอดีต เชื่อมฮาร์เล็มกับแอฟริกา เชื่อมชีวิตของคนที่ถูกบังคับให้พลัดถิ่นกับคนรุ่นใหม่ที่ยังคงตามหาตัวตนของตน
CCCADI แสดงให้เห็นว่าวัฒนธรรมไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือยหรือของหรูหรา หากคือโครงสร้างที่หล่อเลี้ยงชีวิต เป็นทั้งเครื่องมือของการเยียวยาและอาวุธของการต่อสู้ การสอนเด็กๆ ให้ตีกลองหรือรำแอฟริกันจึงไม่ใช่แค่การสอนศิลปะ แต่คือการสอนให้พวกเขารู้ว่าตนมีประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะอยู่ในโลกที่มองพวกเขาด้วยอคติหรือไม่ก็ตาม
Spirit lives on
ย่านอีสต์ฮาร์เล็มในวันนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ร้านกาแฟสมัยใหม่เข้ามาแทนที่ร้านขายของชำของผู้อพยพเก่า อาคารสูงหรูค่อยๆ เบียดบ้านเช่าที่เคยมีเสียงดนตรีและกลิ่นอาหารคละคลุ้ง แต่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงอันไม่หยุดนิ่งนั้น ยังมีเสียงหนึ่งที่ไม่เคยเงียบลง
กลองที่ดังใน CCCADI ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องดนตรี หากคือการเต้นของหัวใจที่ยืนยันว่า “เราอยู่ที่นี่” ทุกจังหวะคือการปฏิเสธที่จะถูกลบจากประวัติศาสตร์ ทุกเสียงร้องคือการประกาศว่า แม้จะพลัดถิ่น รากเหง้าก็ยังหยั่งลึก
CCCADI แสดงให้เห็นว่า วัฒนธรรมไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือยหรือของหรูหรา หากคือโครงสร้างที่หล่อเลี้ยงชีวิต เป็นทั้งเครื่องมือของการเยียวยาและอาวุธของการต่อสู้
การสอนเด็กๆ ให้ตีกลองหรือรำแอฟริกันจึงไม่ใช่แค่การสอนศิลปะ แต่คือการสอนให้พวกเขารู้ว่าตนมีประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะอยู่ในโลกที่มองพวกเขาด้วยอคติหรือไม่ก็ตาม
หากจะถามว่า CCCADI มีความหมายอย่างไร คำตอบอาจอยู่ในคำพูดของ มาลิก เด็กหนุ่มวัย 17 ที่เข้าร่วมโครงการ Youth Pathways
“ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดว่าผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับแอฟริกา แต่เมื่อมาที่นี่ ผมได้เรียนรู้ว่าเลือดของผมยังคงเต้นไปตามจังหวะกลองแอฟริกันเสมอ”
นี่คือหัวใจของ CCCADI การทำให้ผู้คนที่อยู่ห่างไกลจากบ้านเกิดหลายพันไมล์ยังรู้สึกว่าพวกเขา ยังคงเป็นแอฟริกัน
สปิริตนี้ไม่ใช่สิ่งที่ถูกเก็บไว้ในตู้กระจก แต่เป็นพลังที่ยังคงเคลื่อนไหวในเสียงกลอง การเต้นรำ เสียงหัวเราะ และการแบ่งปันอาหาร
ในมหานครนิวยอร์กไม่เคยหลับใหลและเต็มไปด้วยการแข่งขัน CCCADI คือจังหวะกลองที่เตือนว่า “เรายังอยู่” และตราบใดที่ยังมีผู้คนที่ลุกขึ้นมาตีจังหวะต่อ สปิริตของความเป็นแอฟริกันก็จะไม่มีวันดับสูญ
ในอีกสิบปีข้างหน้า โลกอาจเปลี่ยนไปมากกว่านี้ แต่ CCCADI ยังคงวาดฝันถึงอนาคตที่เชื่อมโยงกับรากเหง้า การสร้างเครือข่ายวัฒนธรรมข้ามทวีปผ่านโลกดิจิทัล การบันทึกความทรงจำของผู้เฒ่าก่อนจะสูญหาย การส่งต่อการเรียนรู้ให้เยาวชนรุ่นใหม่ ทั้งหมดนี้คือการหว่านเมล็ดพันธุ์ที่จะเติบโตต่อไป
“เราสร้าง CCCADI ไม่ใช่เพื่อตัวเรา แต่เพื่อคนรุ่นหลัง” ดร. มาร์ตา เคยกล่าว
และนั่นคือหัวใจของการทำงานที่นี่ การสร้างอนาคตที่หยั่งรากในอดีต
ที่มา
เว็บไซต์ CCDADI
เว็บไซต์ IMP School
เว็บไซต์ University of Illinois
เว็บไซต์ Slave and Rememberance
เว็บไซต์ CCDADI Youth Pathways
เว็บไซต์ Hispanic Federation
เว็บไซต์ CCDADI Institute Network
เว็บไซต์ Mommy Poppins
เว็บไซต์ Denham Wolf
เว็บไซต์ NYC Tourism
เว็บไซต์ Sugarhill Museum
